طبیعت

صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۷۳ - در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۱۳ - می کنم از سینه بیرون این دل غمخواره را صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۱۹ - دید تا در آتش تعجیل، نعل لاله را صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۲۶ - بیش شد از چوب گل سودا من دیوانه را صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۴۵ - صبح بر خورشید می لرزد ز آه سرد ما صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۹۱ - سرخ رو می گردد از ریزش کف احسان ما صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۹۵ - درنمی آید به چشم از لاغری مجنون ما صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۰۸ - متصل گردد فلک را بر یک آیین آسیا صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۰۹ - در بهاران از چمن ای باغبان بیرون میا صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۴۶ - زبان برگ بود از ذکر خامش بوستانها را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۴۹ - اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۷۲ - گل اندامی که می دادم به خون دیده آبش را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۷۳ - ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۷۷ - چمن پیرا اگر می دید روی چون بهارش را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۸۸ - مهیا در دل تنگ است برگ عیش بلبل را صائب تبریزی غزلیات غزل ۳۹۵ - به جوش آورد باد نوبهاران خون عالم را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۰۳ - ز روی لاله گون متراش خط عنبرافشان را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۰۹ - ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۱۲ - نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۲۱ - ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن را