طبیعت

صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۳۷ - مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۷۳ - نماند از نارسایی مدی از احسان درین دریا صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۷۶ - من و مصری که شکرخیز بود خاک آنجا صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۱۶ - نفس سوخته روشنگر جان است مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۴۷ - تندی خوی ضرورست سخن آیین را صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۵۹ - تا به کی در ته زنگار بود خنجر ما؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۶۳ - تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۷۰ - چرخ پر گوهر شب تاب شد از گریه ما صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۸۹ - مبین ز موج تهیدست خوار دریا را صائب تبریزی غزلیات غزل ۶۰۲ - ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۶۰۴ - ز گریه سرکشی افزود آن پریوش را صائب تبریزی غزلیات غزل ۶۱۱ - گرفتگی دل از چشم روشن است مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۶۲۱ - شد از رکاب تو پیدا هلال عید مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۶۳۳ - بهار شد که ببندند در گلستان را صائب تبریزی غزلیات غزل ۶۳۷ - ز اشک گرم خطر نیست خار مژگان را صائب تبریزی غزلیات غزل ۶۳۹ - گل است باده گلرنگ باده خواران را صائب تبریزی غزلیات غزل ۶۴۲ - ز هوش برد چنان حیرت تو گلشن را صائب تبریزی غزلیات غزل ۶۴۷ - رساند ابر به جایی گهرفشانی را صائب تبریزی غزلیات غزل ۶۵۲ - چو دیگران نه به ظاهر بود عبادت ما صائب تبریزی غزلیات غزل ۶۶۱ - ز هم نمی گسلد عیش جاودانه ما