طبیعت

طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۰۶ - خویش را تا جمع کردم بهر گلگشت رخت طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۲۰ - فروغ گوش گل از آتشین نوای من است طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۲۴ - صبا چو بگذرد از ما، ز داغ گل بیز است طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۲۹ - چون به آب رود چشمم سبز گردد گلبنی طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۴۱ - پایش ز حنابندی شب چون پر زاغ است طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۴۷ - اگر برون نرود گل ز بوستان، چه کند طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۴۸ - قدر بی عقلی نمی دانند طفلان، حیف حیف طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۴۹ - دمیده دانه ما از زمین تلخ طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۵۱ - بی روی تو در بزم چراغ آید و گرید طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۶۸ - بی گل عارض تو مرغ چمن طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۷۱ - گل به غارت می رود،کو بلبلی کآید به باغ طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۸۸ - امشب ز نغمه سنجان، دمساز ما کسی نیست طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۲۹۰ - ز نهال قسمت ما، گل عیش چون زند سر؟ طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۱۲ - آمد بهار و موسم گلگشت باغ شد طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۱۳ - لبش در باغ، رنگ آمیز گلهای تبسم شد طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۱۴ - گل به زر شاد و پریشانی عالم بر بید طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۱۸ - گر دهدم باغبان، یک گل ازین نه چمن طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۱۹ - ز پا ننشست اشکم، تا نیاوردت به سوی من طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۲۷ - به پنجه مژه از باغ، ژاله باید چید طغرای مشهدی ابیات برگزیده از غزلیات شماره ۳۴۱ - چه غم گر گنج بادآورد گل فصل خزان گم شد