شماره ۵۶۹ - چون به صحرا نکهت آن زلف شبگون می رود
شماره ۵۷۳ - سرو من چون به سر شوخی انداز آمد
شماره ۵۷۵ - می توان صد عمر داد ناله و فریاد داد
شماره ۵۷۷ - نه تنها بی تو رنگ از روی گل آزاد برخیزد
شماره ۵۸۰ - لاله آسا هر که در عشق تو خون آشام شد
شماره ۵۸۱ - بی تو چشمم حلقهٔ گلدام حیرانی مباد
شماره ۵۸۶ - زهجرت همچو خارا در تنم آتش نهان باشد
شماره ۵۸۹ - گل داغ سر پرشور سودا عالمی دارد
شماره ۵۹۰ - شور خندیدن گل چون به سر جوش آید
شماره ۵۹۲ - یاد رخسار تو تا در جیب دل گلها فشاند
شماره ۵۹۳ - اشکم چون خون زدیده چکان بی تو می رود
شماره ۵۹۴ - دلم را گریه بر مژگان آتش بار می آرد
شماره ۵۹۵ - در سینه آنچه این دل مایوس می کند
شماره ۵۹۸ - زجوش ناز دندانت در نایاب را ماند
شماره ۵۹۹ - تا غنچهٔ دل بلبل گل پیرهنی شد
شماره ۶۰۱ - باز دل زآتش سودای تو درمی گیرد
شماره ۶۰۵ - ز آهم حسن روی یار بی اندازه می گردد
شماره ۶۰۸ - نخل بلندی است عشق داغ تو بارش بود
شماره ۶۱۲ - آه اگر از پیش چشم آن سرو قامت بگذرد
شماره ۶۲۱ - به لقای تو هر آن دیده که روشن باشد