شماره ۱۷ - ز بس آمد به نزدیکم، چو مژگانش نمی بینم
شماره ۱۹ - ماییم و دیدن گل روی تو ساقیا
شماره ۲۴ - می گزد همچو نغمه خارج
شماره ۲۶ - تازه شد از روی یار، چشم جدا دل جدا
شماره ۲۷ - گر بود بند قبا از موی گل باریکتر
شماره ۲۸ - از باده پس نیامد، رنگ پریده ما
شماره ۴۱ - کو دم گرمی که سوزد پنبه گوش مرا
شماره ۴۲ - بوسه به پیغام داد و گشت پشیمان
شماره ۴۳ - چو رو دهد بر آن شوخ مست، رفتن ما
شماره ۴۵ - آن زلف سیه دل سبکپا
شماره ۴۷ - از عکس لب لعلت، پیمانه شود پیدا
شماره ۴۸ - می برد گل رویت، رنگ صد گلستان را
شماره ۵۳ - به شب زلف بتان، روز تمام است اینجا
شماره ۵۶ - بس که از جوی صفا، شاداب می بینم ترا
شماره ۵۷ - ندید مادر ایام، روی شوکت ما
شماره ۵۹ - بس که زان گل در دل ما خار نومیدی شکست
شماره ۶۰ - به تسکین دلم یکسان بود لطف و عتاب او
شماره ۶۸ - بس که شد مرغ نگاهم بی گل رویت ضعیف
شماره ۸۴ - بی قد شمشاد او، دست چنار آمد به درد
شماره ۸۹ - مشت خسم، ولی چو نشینم به آن بهار