شماره ۴۹۸ - برده است از بسکه فکر آن نگار جانیم
شماره ۸ - در خانه، فراش و متکا نیست مرا
شماره ۲۰۹ - باشد از خلق چه پوشیده، ز فقر است چه باک؟
شمارهٔ ۹ - اوحدی فرماید
شمارهٔ ۲۱ - شیخ سعدی فرماید
شمارهٔ ۸۶ - مولانا حافظ فرماید
شماره ۲ - گفت همسایه ای مرا دیشب
شمارهٔ ۲۴ - هرچند که از عشق تو در کوی ملامیم
شمارهٔ ۳۲ - کودکان تنگ قبا
شمارهٔ ۲۲ - حنائی
شماره ۱۰۹ - بر فرق، کلاهِ خاک راهی داریم
شماره ۹۲ - غنچه دارم در بغل گر مشت زر باشد مرا
شماره ۹۸ - شمعم و هرگز نمی سازد کسی روشن مرا
شماره ۱۰۰ - در بهار از فاقه رنگ زعفران باشد مرا
شماره ۲۴۰ - به گلشن گل اگر از رنگ و بوی خود سخن سازد
شمارهٔ ۸ - اسبیات
شمارهٔ ۳۳۳ - کاسه گر
شماره ۱۸۲ - زان پیشتر که خاک وجودت سبو کنند
شماره ۲۸۴ - دوستان با که دهم شرح پریشانی خویش
شماره ۳۱۹ - چگونه سر ز در پیر فقر بردارم