فی مدح صاحب دیوان
قطعه ۵ - خوب را گو پلاس در بر کن
قطعه شمارهٔ ۱۷ - کاه و کهربا
تکه ۱۴ - باد بهاری وزید، از طرف مرغزار
قصیده ۱ - ای دل عبث مخور غم دنیا را
قصیده ۳ - رهائیت باید، رها کن جهان را
قصیده ۴ - یکی پرسید از سقراط کز مردن چه خواندستی
قصیده ۵ - ای کنده سیل فتنه ز بنیادت
قصیده ۶ - ای دل، فلک سفله کجمدار است
قصیده ۷ - آهوی روزگار نه آهوست، اژدر است
قصیده ۹ - گویند عارفان هنر و علم کیمیاست
قصیده ۱۰ - شالودهٔ کاخ جهان بر آبست
قصیده ۱۱ - آنکس که چو سیمرغ بی نشانست
قصیده ۱۲ - اگر چه در ره هستی هزار دشواریست
قصیده ۱۳ - عاقل از کار بزرگی طلبید
قصیده ۱۴ - ای دل، بقا دوام و بقائی چنان نداشت
قصیده ۱۵ - دل اگر توشه و توانی داشت
قصیده ۱۶ - فلک، ای دوست، ز بس بیحد و بیمر گردد
قصیده ۱۷ - سوخت اوراق دل از اخگر پنداری چند
قصیده ۱۸ - سر و عقل گر خدمت جان کنند