قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹۴ - در ستایش میرزا تقیخان امیرنظام گوید
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴۶ - در ستایش جناب جلالت مآب میرزا کاظم نظام الملک دام مجده گوید
غزل ۲۴ - تحفه ی مرهم نگیرد سینه ی افکار ما
غزل ۲۶ - صبح گدا و شام ز خورشید روشن است
غزل ۳۱ - دلم در کعبه رو کرد و همت جوید از دل ها
غزل ۵۸ - هر گاه که از مهر به کین میل تو بیش است
غزل ۶۷ - مرا که شیشه ی دل در زیارت سنگ است
غزل ۷۰ - دریا فراخ و کشتی ما بی معلم است
غزل ۷۴ - ما را به طرب موعظت و پند حرام است
غزل ۱۳۸ - یک سخن نیست که خاموشی از آن بهتر نیست
غزل ۱۴۸ - منم که از غم محرومیم جدایی نیست
غزل ۱۵۷ - شبم به خفتن و روزم به ژاژ خایی رفت
غزل ۷ - جاه دنیا سر بسر نوک سنان و خنجر است
غزل ۳۵ - ای کاش که سجاده به زنار فروشند
غزل ۸۱ - خوشتر ز بهشتی و بهٰاری
رباعی ۹۱ - عُمرم همه صرف شد در این خونخواری
رباعی ۹۲ - ای آنکه نباشدم بتو دسترسی
۵
غزل ۱۶۹ - حرم پویان دری را می پرستند
غزل ۱۷۴ - نخورم زخم در آن کوچه که مرهم باشد