رباعی ۱۲۵ - بر مفرش خاک خفتگان میبینم
بخش ۵۶ - داستان آن عاشق کی با معشوق خود برمیشمرد خدمتها و وفاهای خود را و شبهای دراز تتجافی جنوبهم عن المضاجع را و بینوایی و جگر تشنگی روزهای دراز را و میگفت کی من جزین خدمت نمیدانم اگر خدمت دیگر هست مرا ارشاد کن کی هر چه فرمایی منقادم اگر در آتش رفتن است چون خلیل علیهالسلام و اگر در دهان نهنگ دریا فتادنست چون یونس علیهالسلام و اگر هفتاد بار کشته شدن است چون جرجیس علیهالسلام و اگر از گریه نابینا شدن است چون شعیب علیهالسلام و وفا و جانبازی انبیا را علیهمالسلام شمار نیست و جواب گفتن معشوق او را
غزل ۲۷۰ - می کشد از چشم و خوشتر آنکه میگوید که خلق
رباعی ۱۲۴۹ - زینگونه که من به نیستی خرسندم
رباعی ۱۸۵۷ - در دست اجل چو درنهم من پائی
شماره ۱۹ - دردا که ز خود بیخبرم باید مرد
شماره ۳۹ - بر بستر خاک خفتگان میبینم
و له ایضاً
فریاد یکی از زورق نشینان قلزم خونین
غزل ۲۹۷ - پیش آن چشم سخنگو موج می در جامها
غزل ۳۹۳ - ای هستی از قصر غنا افکنده در ویرانهات
غزل ۳۹۹ - چولاله بیتو ز بس رنگ اعتبارم سوخت
غزل ۵۷۳ - پیر عقل از ما به درد نان مقدم رفته است
غزل ۲۰۹۹ - باغ هستی نیست جز رنگی که گرداند عدم
غزل ۲۳۹۵ - بعد مردن از غبارم کیست تا یابد نشان
رباعی ۵۲
غزل ۱۷۳۳ - فلک دو تا ز گرانباری گناه من است
شماره ۴ - امشب خروس از نیمه شب بگرفته راه بام را
شماره ۴۶ - هر تیر که در جعبه افلاک بود
شماره ۱۲ - گر عاقل و دیوانه و گر زاهد و مست