غزل ۱۴۹۲ - بار دگر از راه سوی چاه رسیدیم
بخش ۱۳۰ - در نمد دوختن زن عرب سبوی آب باران را و مهر نهادن بر وی از غایت اعتقاد عرب
بخش ۱۴۵ - بیان آنک ایمان مقلد خوفست و رجا
غزل ۳۳۷ - گر یکی از عشق برآرد خروش
گفتار اندر غنیمت شمردن جوانی پیش از پیری
جولای خدا
گوهر و سنگ
غزل ۲۶۴ - دل باز رست از تو ،ز بند زمانه هم
دایرهٔ پرگار سخن را از پرگار خانهٔ دو زبان ساختن و در میدانگاه خاتمهٔ بیان علم فراغت افراختن و خاتمه سخن را به مناجات مثنی کردن و نامهٔ کن و خامهٔ قدرت تمام نمودن رسالهٔ رسالت به نعمت مهر محمدی ختم نمودن
شمارهٔ ۸۹ - قصیده
غزل ۸۰۹ - بکوش و روی مگردان ز جور و بارکشی
شماره ۲۸۲ - منم سرآمد دوران که طبع من داند
تکبیت ۱۱۰۴ - ز همراهان کسی نگرفت شمعی پیش راه من
همت مردانه
گرچه می دانم که روزی بی نقاب آید برون
غزل ۲۴۱۴ - سر به زیر تیغ و پا بر خار باید تاختن
غزل ۲۴۶۵ - رساند عمر به جایی دل از وفا کندن
بخش ۷ - و پسندیده تر اخلاق مردان تقوی است و کسب مال از وجه حلال، هرچند در هیچ حال از رحمت آفریدگار عز اسمه و مساعدت روزگار نومید نشاید بود اما بران اعتماد کلی
غزل ۴۵۸ - خوش آن جهان چو من از داغ دل کباب شوم
غزل ۴۲۰۸ - الفت به عاشقان سگ آن کو نمی کند