قصیدهٔ شمارهٔ ۶ - وله روحالله روحه
در منع تبختر و طیش
در تحریص بر محافظت فرزندان از شر ناپاکان
در فضیلت بیخوابی
غزل ۳۷ - ای دل نگفتمت که ز زلفش عنان بتاب
غزل ۳۲۳ - دامن گل نبرد هر که ز خار اندیشد
رباعی ۴۹ - چون سایهٔ دوست بر زمین میافتد
رباعی ۱۵۴ - چون خاک زمین اگر عناکش باشی
غزل ۱ - سوی خود خوان یک رهم تا تحفه جان آرم تو را
غزل ۸۷ - من پس از عزت و حرمت شدم ار خار کسی
دوبیتی ۲۰۶ - مکن کاری که پا بر سنگت آیو
شماره ۲۶ - بترس از آن که درآرد سر از دهان من آتش
شماره ۴۲ - بیرون شدم از بزمت ای شمع صراحی گردنان
غزل ۲۲ - تازه گردید از نسیم صبحگاهی، جان من
غزل ۱۰۹ - ما و هوس شاهد و می تا نفسی هست
غزل ۱۱۶ - مزرع امید را یک دانه به زان خال نیست
غزل ۱۹۸ - هر کس که به جان دسترسی داشته باشد
غزل ۳۰۴ - آن را که اول از همه خواندی به سوی خویش
غزل ۴۸ - کجا کسی که مرا مژدهٔ چمانه دهد
غزل ۹۰ - دلا باز آشفته کاری مکن