یک قصه بیش نیست غم عشق وین عجب کز هر زبان که می‌شنوم نامکرر است
نمایش گوهر
می‌رود از سر غرور جهل چون مو شد سفید زهر را در عالم حکمت دوا شیر است و بس
نمایش گوهر
درین دو هفته که ابر بهار در گذرست تو نیز دامن امید چون صدف وا کن
نمایش گوهر
در عشق دوست از سر جان نیز بگذریم در یک نفس ز هر دو جهان نیز بگذریم
نمایش گوهر
گر در کمندم می‌کشی شکرانه را جان می‌دهم کان دل که صید عشق شد دولت شمارد دام را
نمایش گوهر
کامجویان را ز ناکامی چشیدن چاره نیست بر زمستان صبر باید طالب نوروز را
نمایش گوهر
پیش صاحب‌نظران ملک سلیمان بادست بلکه آنست سلیمان که ز ملک آزادست
نمایش گوهر
موی سپید را فلکم رایگان نداد این رشته را به نقد جوانی خریده‌ام
نمایش گوهر
تو را بر دَر نِشانَد او به طَرّاری که می‌آیم تو مَنْشین مُنْتَظِر بر دَر که آن خانه دو دَر دارد
نمایش گوهر