چو علم آموختی از حرص آن گه ترس کاندر شب چو دزدی با چراغ آید گزیده‌تر برد کالا
نمایش گوهر
بر رخ حور نظر غایتِ کوته نظری ست ناظری را که تو باشی به قیامت منظور
نمایش گوهر
چون صبح اگر عزیمت صادق مدد کند آفاق را به یک دو نفس می‌توان گرفت
نمایش گوهر
ز عقل اندیشه‌ها زاید، که مردم را بفرساید گرت آسودگی باید، برو عاشق شو ای عاقل
نمایش گوهر
شنیدمت که نظر می‌کنی به حال ضعیفان تبم گرفت و دلم خوش به انتظار عیادت
نمایش گوهر
درون خانهٔ دل را ز نقش غیر بشوی محل رحمت یزدان مقام شیطان نیست
نمایش گوهر
حافظ بد است حالِ پریشانِ تو، ولی بر بویِ زلفِ یار پریشانیَت نکوست
نمایش گوهر
قفس تنگ فلک جای پر افشانی نیست یوسفی نیست درین مصر که زندانی نیست
نمایش گوهر
نه حلال‌ست که دیدار تو بیند هر کس که حرام‌ست بر آن کَش نظری طاهر نیست
نمایش گوهر