اندر دل ما عکس رخ خوب تو پیداست زآیینه کسی چهره نهفتن نتواند
نمایش گوهر
کسی خسبد آسوده در زیر گل که خسبند از او مردم آسوده دل
نمایش گوهر
درختِ سَبز داند قَدْرِ باران تو خُشکی، قَدْرِ باران را چه دانی؟
نمایش گوهر
جان ثابت قدم آنست که در راه وفا خاک ره گردد و یک ذره پریشان نشود
نمایش گوهر
نه همین ز شرم در بر نکشیده‌ام هنوزش که برم نشسته عمری و ندیده‌ام هنوزش
نمایش گوهر
در پیش بیدلان جان، قدری چنان ندارد آری کسی که دل داد پروای جان ندارد
نمایش گوهر
کافر نعمت نباشم بارها روی تو دیدم لیک هر بارت که بینم شوق دیگربار باقی
نمایش گوهر
شرف خانه خود گر تو و من حفظ کنیم نشود خانه بیگانه شرف خانه ما
نمایش گوهر
چو کار عمر نه پیداست باری آن اولی که روز واقعه پیش نگار خود باشم
نمایش گوهر