شمعی که آورد به زبان فیض نور خود گر آتش خلیل فروزد فسرده به
نمایش گوهر
صد نیک به یک بد نتوان کرد فراموش گر خار بر اندیشی خرما نتوان خورد
نمایش گوهر
پروانه را چه پروا از این که سوزدش شمع عاشق نباشد آنکو پروا ز خویش کرده
نمایش گوهر
هست امید زیستن از بام چرخ افتاده را وای بر آن کس کز اوج اعتبار افتاده است
نمایش گوهر
هرچه گردی، عدوپرست مگرد هرچه هستی، وطن فروش مباش
نمایش گوهر
از ثبات پا توان بر دشمنان فیروز شد می نشاند یک هدف بر خاک، چندین تیر را
نمایش گوهر
از پیش کسی کار کسی نگشاید امید به کردگار می باید داشت
نمایش گوهر
چو حال زار من خسته دل تو می دانی به شرح حال چه حاجت که در دل و جانی
نمایش گوهر
عشق اگر تیغ برآرد سپر عقل چه سود؟ بر سر بنده رود آنچه خدا خواسته است
نمایش گوهر