مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۳۶۲ - ای غم سختی تو ای دل از غم نرمی
ای غم سختی تو ای دل از غم نرمی سعدی : غزلیات
غزل ۴۷ - سلسلهٔ موی دوست حلقه دام بلاست
سلسلهٔ موی دوست حلقه دام بلاست سعدی : غزلیات
غزل ۱۰۷ - صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست
صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست سعدی : غزلیات
غزل ۱۴۶ - ای جان خردمندان گوی خم چوگانت
ای جان خردمندان گوی خم چوگانت سعدی : غزلیات
غزل ۱۶۳ - هر که می با تو خورد عربده کرد
هر که می با تو خورد عربده کرد سعدی : غزلیات
غزل ۱۱۰ - هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست
هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست عطار نیشابوری : ترجیعات
شماره ۳ - کی باشد ازین نشیب نمناک
کی باشد ازین نشیب نمناک فضولی : مقطعات
شماره ۳۴ - مرده دیدم پریشان گشته اجزای تنش
مرده دیدم پریشان گشته اجزای تنش سعدی : غزلیات
غزل ۸۳ - مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست
مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست سعدی : غزلیات
غزل ۹۴ - خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست
خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست سعدی : غزلیات
غزل ۱۵۳ - سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت
سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت سعدی : باب دوم در احسان
حکایت - یکی در بیابان سگی تشنه یافت
یکی در بیابان سگی تشنه یافت ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۹۷ - آن شب که مرا ز وصلت ای مه رنگست
آن شب که مرا ز وصلت ای مه رنگست حافظ : غزلیات
غزل ۲۳۰ - اگر به باده ی مشکین دلم کشد شاید
اگر به باده ی مشکین دلم کشد شاید میرزا قلی میلی مشهدی : غزلیات
شماره ۱۱۹ - سرگران دوش گذشتن زمن زار چه بود
سرگران دوش گذشتن زمن زار چه بود فخرالدین اسعد گرگانی : ویس و رامین
دیدن رامین ویس را و عاشق شدن بر وى
چو روشن گشت شه را چشم امید غبار همدانی : غزلیات
شماره ۶۸ - ساقیا می ده که تا ما عاقلیم
ساقیا می ده که تا ما عاقلیم ترانه های کودکانه : بخش اول
برفای ریزه
برفای ریزه ریزه روی زمین میریزه حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۷۰۲ - چشم خودم چو اشک ز مژگان فروچکم
چشم خودم چو اشک ز مژگان فروچکم رشیدالدین میبدی : ۵- سورة المائدة- مدنیة
۲ - النوبة الاولى
قوله تعالى: یَسْئَلُونَکَ میپرسند ترا، ما ذا أُحِلَّ لَهُمْ که چه چیز ایشان را حلال و گشاده کردند از صید، قل بگوى: أُحِلَّ لَکُمُ الطَّیِّباتُ حلال کردند شما را پاکها، وَ ما عَلَّمْتُمْ و خوردن صید آن سبع که صید کردن در وى آموختهاید، مِنَ الْجَوارِحِ ازین ددان و پرندگان شکارى، مُکَلِّبِینَ در آن حال که مىدرآموزید و آموخته فرا صید میگذارید، تُعَلِّمُونَهُنَّ در آن ددان مىآموزید، مِمَّا عَلَّمَکُمُ اللَّهُ از آنچه اللَّه در شما آموخت، فَکُلُوا مِمَّا أَمْسَکْنَ عَلَیْکُمْ میخورید از آنچه شما را صید کنند، وَ اذْکُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَیْهِ و خداى را نام برید چون آن را فرا صید گذارید، وَ اتَّقُوا اللَّهَ و از خشم و عذاب خداى پرهیزید، إِنَّ اللَّهَ سَرِیعُ الْحِسابِ (۴) اللَّه آسان توان است زود شمار.
شماره ۳۶۲ - ای غم سختی تو ای دل از غم نرمی
ای غم سختی تو ای دل از غم نرمی سعدی : غزلیات
غزل ۴۷ - سلسلهٔ موی دوست حلقه دام بلاست
سلسلهٔ موی دوست حلقه دام بلاست سعدی : غزلیات
غزل ۱۰۷ - صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست
صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست سعدی : غزلیات
غزل ۱۴۶ - ای جان خردمندان گوی خم چوگانت
ای جان خردمندان گوی خم چوگانت سعدی : غزلیات
غزل ۱۶۳ - هر که می با تو خورد عربده کرد
هر که می با تو خورد عربده کرد سعدی : غزلیات
غزل ۱۱۰ - هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست
هر چه در روی تو گویند به زیبایی هست عطار نیشابوری : ترجیعات
شماره ۳ - کی باشد ازین نشیب نمناک
کی باشد ازین نشیب نمناک فضولی : مقطعات
شماره ۳۴ - مرده دیدم پریشان گشته اجزای تنش
مرده دیدم پریشان گشته اجزای تنش سعدی : غزلیات
غزل ۸۳ - مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست
مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست سعدی : غزلیات
غزل ۹۴ - خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست
خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست سعدی : غزلیات
غزل ۱۵۳ - سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت
سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت سعدی : باب دوم در احسان
حکایت - یکی در بیابان سگی تشنه یافت
یکی در بیابان سگی تشنه یافت ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۹۷ - آن شب که مرا ز وصلت ای مه رنگست
آن شب که مرا ز وصلت ای مه رنگست حافظ : غزلیات
غزل ۲۳۰ - اگر به باده ی مشکین دلم کشد شاید
اگر به باده ی مشکین دلم کشد شاید میرزا قلی میلی مشهدی : غزلیات
شماره ۱۱۹ - سرگران دوش گذشتن زمن زار چه بود
سرگران دوش گذشتن زمن زار چه بود فخرالدین اسعد گرگانی : ویس و رامین
دیدن رامین ویس را و عاشق شدن بر وى
چو روشن گشت شه را چشم امید غبار همدانی : غزلیات
شماره ۶۸ - ساقیا می ده که تا ما عاقلیم
ساقیا می ده که تا ما عاقلیم ترانه های کودکانه : بخش اول
برفای ریزه
برفای ریزه ریزه روی زمین میریزه حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۷۰۲ - چشم خودم چو اشک ز مژگان فروچکم
چشم خودم چو اشک ز مژگان فروچکم رشیدالدین میبدی : ۵- سورة المائدة- مدنیة
۲ - النوبة الاولى
قوله تعالى: یَسْئَلُونَکَ میپرسند ترا، ما ذا أُحِلَّ لَهُمْ که چه چیز ایشان را حلال و گشاده کردند از صید، قل بگوى: أُحِلَّ لَکُمُ الطَّیِّباتُ حلال کردند شما را پاکها، وَ ما عَلَّمْتُمْ و خوردن صید آن سبع که صید کردن در وى آموختهاید، مِنَ الْجَوارِحِ ازین ددان و پرندگان شکارى، مُکَلِّبِینَ در آن حال که مىدرآموزید و آموخته فرا صید میگذارید، تُعَلِّمُونَهُنَّ در آن ددان مىآموزید، مِمَّا عَلَّمَکُمُ اللَّهُ از آنچه اللَّه در شما آموخت، فَکُلُوا مِمَّا أَمْسَکْنَ عَلَیْکُمْ میخورید از آنچه شما را صید کنند، وَ اذْکُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَیْهِ و خداى را نام برید چون آن را فرا صید گذارید، وَ اتَّقُوا اللَّهَ و از خشم و عذاب خداى پرهیزید، إِنَّ اللَّهَ سَرِیعُ الْحِسابِ (۴) اللَّه آسان توان است زود شمار.