غالب دهلوی : غزلیات
شماره ۲۷۲ - رفت بر ما آنچه خود ما خواستیم
رفت بر ما آنچه خود ما خواستیم غالب دهلوی : غزلیات
شماره ۲۹۹ - حق که حقست سمیع ست فلانی بشنو
حق که حقست سمیع ست فلانی بشنو امیر پازواری : چهاربیتیها
شماره ۲۶ - عَلَیْکِ سَلُومْ اُونْکِهْ دِلْ بُوبِهْ تِهْ دَرْدْ
عَلَیْکِ سَلُومْ اُونْکِهْ دِلْ بُوبِهْ تِهْ دَرْدْ ادیب صابر : رباعیات
شماره ۳ - آخر برسد به صبح صادق شب ما
آخر برسد به صبح صادق شب ما یغمای جندقی : مراثی و نوحهها
شماره ۱۱ - نی همین در چار ارکان شش جهت ماتم بپاست
نی همین در چار ارکان شش جهت ماتم بپاست الهامی کرمانشاهی : خیابان سوم
بخش ۴۹ - زبان حال علیا جاه سکینه خاتون با اسب بی صاحب پدر
پدر کشته دخت رسول انام خیام : دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸]
رباعی ۱۴۳
عمرت تا کی به خودپرستی گذرد، بلند اقبال : بخش چهارم
بخش ۲۴ - نصیحت
با کسی بد مکن مشو غافل اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۱۱۵۶ - ای چرخ پی مجلس او ز آب و گل من
ای چرخ پی مجلس او ز آب و گل من حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۲۷۹ - این ذاتِ مطهّر مگر از نور سرشته ست
این ذاتِ مطهّر مگر از نور سرشته ست همام تبریزی : غزلیات
شماره ۲۸ - مشتاب ساربان که مرا پای در گل است
مشتاب ساربان که مرا پای در گل است سلیم تهرانی : رباعیات
شماره ۹۰ - این پیکر زرین که جهان گشته بسی
این پیکر زرین که جهان گشته بسی سیف فرغانی : رباعیات
شماره ۱۹ - ای جوهر دینت بزرو سیم گرو
ای جوهر دینت بزرو سیم گرو صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۲۳۲ - عبدالمذل
بود عبدالمذل در علم و احوال اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۳۱۱ - می باده فروش داد و زر میطلبد
می باده فروش داد و زر میطلبد اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل ۶۲۴ - از تو مرا تا به کی بیسر و سامان شدن؟
از تو مرا تا به کی بیسر و سامان شدن؟ نسیمی : قصاید
شمارهٔ ۱۰ - تجدید مطلع
حبیب فضل حق احمد که میر عاشقانستی ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شماره ٧۶١ - صاحب عادل جلال ملک و دین دستور شرق
صاحب عادل جلال ملک و دین دستور شرق حمیدالدین بلخی : مقامات حمیدی
المقامة الثالثة عشر - فی مناظرة السنی و الملحد
حکایت کرد مرا دوستی که سینه ای مهرجوی داشت و زبانی راستگوی، که وقتی موسم حج اسلام و زیارت روضه رسول(ص) درآمد و آواز طبل حجاج از چهار سوی برآمد، عشق آن حضرت شریف و مهر آن عتبه منیف غریم وار دامنم بگرفت و سوز آن حدیث پیرامنم بگرفت. اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۲۵۷ - مستی که ذوق رندی و بیچارگی نیافت
مستی که ذوق رندی و بیچارگی نیافت
شماره ۲۷۲ - رفت بر ما آنچه خود ما خواستیم
رفت بر ما آنچه خود ما خواستیم غالب دهلوی : غزلیات
شماره ۲۹۹ - حق که حقست سمیع ست فلانی بشنو
حق که حقست سمیع ست فلانی بشنو امیر پازواری : چهاربیتیها
شماره ۲۶ - عَلَیْکِ سَلُومْ اُونْکِهْ دِلْ بُوبِهْ تِهْ دَرْدْ
عَلَیْکِ سَلُومْ اُونْکِهْ دِلْ بُوبِهْ تِهْ دَرْدْ ادیب صابر : رباعیات
شماره ۳ - آخر برسد به صبح صادق شب ما
آخر برسد به صبح صادق شب ما یغمای جندقی : مراثی و نوحهها
شماره ۱۱ - نی همین در چار ارکان شش جهت ماتم بپاست
نی همین در چار ارکان شش جهت ماتم بپاست الهامی کرمانشاهی : خیابان سوم
بخش ۴۹ - زبان حال علیا جاه سکینه خاتون با اسب بی صاحب پدر
پدر کشته دخت رسول انام خیام : دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸]
رباعی ۱۴۳
عمرت تا کی به خودپرستی گذرد، بلند اقبال : بخش چهارم
بخش ۲۴ - نصیحت
با کسی بد مکن مشو غافل اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۱۱۵۶ - ای چرخ پی مجلس او ز آب و گل من
ای چرخ پی مجلس او ز آب و گل من حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۲۷۹ - این ذاتِ مطهّر مگر از نور سرشته ست
این ذاتِ مطهّر مگر از نور سرشته ست همام تبریزی : غزلیات
شماره ۲۸ - مشتاب ساربان که مرا پای در گل است
مشتاب ساربان که مرا پای در گل است سلیم تهرانی : رباعیات
شماره ۹۰ - این پیکر زرین که جهان گشته بسی
این پیکر زرین که جهان گشته بسی سیف فرغانی : رباعیات
شماره ۱۹ - ای جوهر دینت بزرو سیم گرو
ای جوهر دینت بزرو سیم گرو صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۲۳۲ - عبدالمذل
بود عبدالمذل در علم و احوال اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۳۱۱ - می باده فروش داد و زر میطلبد
می باده فروش داد و زر میطلبد اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل ۶۲۴ - از تو مرا تا به کی بیسر و سامان شدن؟
از تو مرا تا به کی بیسر و سامان شدن؟ نسیمی : قصاید
شمارهٔ ۱۰ - تجدید مطلع
حبیب فضل حق احمد که میر عاشقانستی ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شماره ٧۶١ - صاحب عادل جلال ملک و دین دستور شرق
صاحب عادل جلال ملک و دین دستور شرق حمیدالدین بلخی : مقامات حمیدی
المقامة الثالثة عشر - فی مناظرة السنی و الملحد
حکایت کرد مرا دوستی که سینه ای مهرجوی داشت و زبانی راستگوی، که وقتی موسم حج اسلام و زیارت روضه رسول(ص) درآمد و آواز طبل حجاج از چهار سوی برآمد، عشق آن حضرت شریف و مهر آن عتبه منیف غریم وار دامنم بگرفت و سوز آن حدیث پیرامنم بگرفت. اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۲۵۷ - مستی که ذوق رندی و بیچارگی نیافت
مستی که ذوق رندی و بیچارگی نیافت
