مسعود سعد سلمان : مقطعات
شمارهٔ ۱۳۶ - شکر مر او را که نه ای زشت روی
عین زمانی تو به تدبیر و رای رضیالدین آرتیمانی : غزلیات
غزل ۶۱ - آنچه من از تو، خدا میبینم
آنچه من از تو، خدا میبینم حزین لاهیجی : غزلیات ناتمام
شماره ۳۴ - از آن روزی که گم کردم، سراغ آرمیدن را
از آن روزی که گم کردم، سراغ آرمیدن را سیدای نسفی : غزلیات
شماره ۴۴۳ - چشم تا پوشیده ام از آرزوی خویشتن
چشم تا پوشیده ام از آرزوی خویشتن رضاقلی خان هدایت : روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
بخش ۴ - گلبن دوم در بیان طبقات سالکین طریقت
بدانکه اگرچه عوام، فرق حلولیه و تناسخیه و اتحادیه و عشاقیه و واصلیه و غیرهم را از صوفیه میخوانند و اما صوفیه ایشان را باطل و ایشان را کافر دانند. و مشرب عرفای این طایفه این است که صوفی یک فرقه است ولی به اعتبار رجوع ایشان به خلق به جهت ارشاد، مسمی به شیخ و مجذوب میشوند، وایشان دو طایفهاند اول: مشایخ که به واسطهٔ کمال متابعت رسول مختار و ائمهٔ اطهار به مرتبهٔ کمال رسیدهاند که عبارت از فنای حقیقی عین سالک است در احدیت ذات، به قرب فرایض و فنا و اضمحلال اوست در احدیت جمع به قرب نوافل و بعد از فنا رجوع به خلق را از آن تعبیر به بقاء باللّه مینمایند و این فرقه کامل و مکملند که ایزد تعالی ایشان را به عین عنایت بعد از استغراق در بحرتوحید از شکم نهنگ فنا به ساحل بقا خلاصی ارزانی فرموده، تا خلق را به طریق نجات و فوز به درجات دلالت نمایند. طایفهٔ دویم آن جماعت که بعد از وصول به درجهٔ کمال که عبارت از فناست، حوالهٔ تکمیل و رجوع خلق به ایشان نشده، در وادی فنا چنان مفقود و نابود گردیدهاند که اثری و خبری از ایشان به ناحیهٔ بقا نرسیده،و در زمرهٔ سُکّان قباب غیرت، انخراط یافتهاند و بعد از کمال وصول به مرتبهٔ ولایت به تکمیل دیگران نشتافتندو به تربیت دیگران مأمور نگردیدند، و از عالم فنا به سرای بقا نیامدند. بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۵۴۶ - زندگانی در جگرخار است و در پا سوزن است
زندگانی در جگرخار است و در پا سوزن است صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۰۰۳ - دنیا برای بیخبران عیش خانه ای است
دنیا برای بیخبران عیش خانه ای است حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۳۹۵ - خدای با تو کسی را دل آشنا مکناد
خدای با تو کسی را دل آشنا مکناد خیالی بخارایی : غزلیات
شماره ۲۰۹ - کسی کز خوان قسمت مفلسان را جام می بخشد
کسی کز خوان قسمت مفلسان را جام می بخشد صائب تبریزی : مطالع
شماره ۲۴۷ - دایم دلم از دخل نفهمیده غمین است
دایم دلم از دخل نفهمیده غمین است مجد همگر : رباعیات
شماره ۸۶ - ماهم به هوای باغ جوزا برخاست
ماهم به هوای باغ جوزا برخاست عطار نیشابوری : غزلیات
غزل ۸۰۰ - ای روی تو فتنهٔ جهانی
ای روی تو فتنهٔ جهانی صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت ۱۷۲ - میداشت کاش حوصلهٔ یک نگاه دور
میداشت کاش حوصلهٔ یک نگاه دور سعدی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳ - در مدح امیر سیفالدین (محمد)
شکر و فضل خدای غزوجل جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۱۰۹۴ - تا که تو بر خویشتن سوار نباشی
تا که تو بر خویشتن سوار نباشی کلیم کاشانی : رباعیات
شماره ۲۹ - بر پیل سپیدت که مبیناد گزند
بر پیل سپیدت که مبیناد گزند فردوسی : داستان رستم و اسفندیار
بخش ۲۵ - وزان روی رستم به ایوان رسید
وزان روی رستم به ایوان رسید خاقانی : قصاید
شمارهٔ ۶ - در پند و اندرز و معراج حضرت ختمی مرتبت
ای پنج نوبه کوفته در دار ملک لا کمالالدین اسماعیل : غزلیات
شماره ۵۳ - عشق تو گردست در زمانه برآرد
عشق تو گردست در زمانه برآرد ابن یمین فَرومَدی : اشعار عربی
شمارهٔ ۵٣ - ایضاً
قیل لی أنت أفضل الناس طرا
شمارهٔ ۱۳۶ - شکر مر او را که نه ای زشت روی
عین زمانی تو به تدبیر و رای رضیالدین آرتیمانی : غزلیات
غزل ۶۱ - آنچه من از تو، خدا میبینم
آنچه من از تو، خدا میبینم حزین لاهیجی : غزلیات ناتمام
شماره ۳۴ - از آن روزی که گم کردم، سراغ آرمیدن را
از آن روزی که گم کردم، سراغ آرمیدن را سیدای نسفی : غزلیات
شماره ۴۴۳ - چشم تا پوشیده ام از آرزوی خویشتن
چشم تا پوشیده ام از آرزوی خویشتن رضاقلی خان هدایت : روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
بخش ۴ - گلبن دوم در بیان طبقات سالکین طریقت
بدانکه اگرچه عوام، فرق حلولیه و تناسخیه و اتحادیه و عشاقیه و واصلیه و غیرهم را از صوفیه میخوانند و اما صوفیه ایشان را باطل و ایشان را کافر دانند. و مشرب عرفای این طایفه این است که صوفی یک فرقه است ولی به اعتبار رجوع ایشان به خلق به جهت ارشاد، مسمی به شیخ و مجذوب میشوند، وایشان دو طایفهاند اول: مشایخ که به واسطهٔ کمال متابعت رسول مختار و ائمهٔ اطهار به مرتبهٔ کمال رسیدهاند که عبارت از فنای حقیقی عین سالک است در احدیت ذات، به قرب فرایض و فنا و اضمحلال اوست در احدیت جمع به قرب نوافل و بعد از فنا رجوع به خلق را از آن تعبیر به بقاء باللّه مینمایند و این فرقه کامل و مکملند که ایزد تعالی ایشان را به عین عنایت بعد از استغراق در بحرتوحید از شکم نهنگ فنا به ساحل بقا خلاصی ارزانی فرموده، تا خلق را به طریق نجات و فوز به درجات دلالت نمایند. طایفهٔ دویم آن جماعت که بعد از وصول به درجهٔ کمال که عبارت از فناست، حوالهٔ تکمیل و رجوع خلق به ایشان نشده، در وادی فنا چنان مفقود و نابود گردیدهاند که اثری و خبری از ایشان به ناحیهٔ بقا نرسیده،و در زمرهٔ سُکّان قباب غیرت، انخراط یافتهاند و بعد از کمال وصول به مرتبهٔ ولایت به تکمیل دیگران نشتافتندو به تربیت دیگران مأمور نگردیدند، و از عالم فنا به سرای بقا نیامدند. بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۵۴۶ - زندگانی در جگرخار است و در پا سوزن است
زندگانی در جگرخار است و در پا سوزن است صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۰۰۳ - دنیا برای بیخبران عیش خانه ای است
دنیا برای بیخبران عیش خانه ای است حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۳۹۵ - خدای با تو کسی را دل آشنا مکناد
خدای با تو کسی را دل آشنا مکناد خیالی بخارایی : غزلیات
شماره ۲۰۹ - کسی کز خوان قسمت مفلسان را جام می بخشد
کسی کز خوان قسمت مفلسان را جام می بخشد صائب تبریزی : مطالع
شماره ۲۴۷ - دایم دلم از دخل نفهمیده غمین است
دایم دلم از دخل نفهمیده غمین است مجد همگر : رباعیات
شماره ۸۶ - ماهم به هوای باغ جوزا برخاست
ماهم به هوای باغ جوزا برخاست عطار نیشابوری : غزلیات
غزل ۸۰۰ - ای روی تو فتنهٔ جهانی
ای روی تو فتنهٔ جهانی صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت ۱۷۲ - میداشت کاش حوصلهٔ یک نگاه دور
میداشت کاش حوصلهٔ یک نگاه دور سعدی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳ - در مدح امیر سیفالدین (محمد)
شکر و فضل خدای غزوجل جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۱۰۹۴ - تا که تو بر خویشتن سوار نباشی
تا که تو بر خویشتن سوار نباشی کلیم کاشانی : رباعیات
شماره ۲۹ - بر پیل سپیدت که مبیناد گزند
بر پیل سپیدت که مبیناد گزند فردوسی : داستان رستم و اسفندیار
بخش ۲۵ - وزان روی رستم به ایوان رسید
وزان روی رستم به ایوان رسید خاقانی : قصاید
شمارهٔ ۶ - در پند و اندرز و معراج حضرت ختمی مرتبت
ای پنج نوبه کوفته در دار ملک لا کمالالدین اسماعیل : غزلیات
شماره ۵۳ - عشق تو گردست در زمانه برآرد
عشق تو گردست در زمانه برآرد ابن یمین فَرومَدی : اشعار عربی
شمارهٔ ۵٣ - ایضاً
قیل لی أنت أفضل الناس طرا
