صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۷۶۵ - چشم حیران را حجابش دام می داند هنوز
چشم حیران را حجابش دام می داند هنوز مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۵۰ - امشب که مه عشق تمامست تمام
امشب که مه عشق تمامست تمام صفایی جندقی : غزلیات
شماره ۱۸۳ - چون بگسلم نه زلف توکز هر شکنج و بند
چون بگسلم نه زلف توکز هر شکنج و بند حزین لاهیجی : غزلیات ناتمام
شماره ۱۰ - چنان افشاند چشمم، بی تو، اشک بی محابا را
چنان افشاند چشمم، بی تو، اشک بی محابا را رشیدالدین میبدی : ۸- سورة الانفال- مدنیة
۲ - النوبة الاولى
قوله تعالى: إِذْ تَسْتَغِیثُونَ رَبَّکُمْ آن هنگام که فریاد میخواستید بخداوند خویش، فَاسْتَجابَ لَکُمْ پاسخ نیکو کرد شما را، أَنِّی مُمِدُّکُمْ شما را مدد مىپیوندم، بِأَلْفٍ مِنَ الْمَلائِکَةِ بهزار تن از فریشتگان، مُرْدِفِینَ ۹ پس خود فراکردگان. باباافضل کاشانی : رباعیات
رباعی ۱۷۲ - گیرم که سلیمان نبی را پسری
گیرم که سلیمان نبی را پسری امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۶۸۹ - باز باد صبح بوی آشنایی می دهد
باز باد صبح بوی آشنایی می دهد شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۵۵۶ - ای عشق بیا که خوش بلائی
ای عشق بیا که خوش بلائی مولوی : غزلیات
غزل ۲۷۵۵ - چون عشق کند شکرفشانی
چون عشق کند شکرفشانی مولوی : رباعیات
رباعی ۳۴۵ - سرسبز بود خاک که آتش یار است
سرسبز بود خاک که آتش یار است حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۱۰۲ - مبصّری که تواند خس از گهر بشناخت
مبصّری که تواند خس از گهر بشناخت اهلی شیرازی : قطعات
شماره ۳۲ - ذات محمد و علی آیینه حق اند
ذات محمد و علی آیینه حق اند شیخ بهایی : نان و حلوا
بخش ۷ - «فی ذم العلماء المشبهین بالامراء المترفعین عن سیرة الفقرا»
علم یابد زیب از فقر، ای پسر امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۸۶ - من و پیچاک زلف آن بت و بیداری شبها
من و پیچاک زلف آن بت و بیداری شبها امیر معزی : قصاید
شماره ۱۷۶ - ای ز روی تو جهان را همه فیروزی و فر
ای ز روی تو جهان را همه فیروزی و فر فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۹۴۴ - ز تو کی توان جدائی چو تو هست و بود مائی
ز تو کی توان جدائی چو تو هست و بود مائی مولوی : رباعیات
رباعی ۱۷۸۷ - جانم ز طرب چون شکر انباشتهای
جانم ز طرب چون شکر انباشتهای صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۸۶۱ - نشان یوسف گم گشته پیدا از تو می گردد
نشان یوسف گم گشته پیدا از تو می گردد سعدی : قطعات
شماره ۱۵۰ - دل مبند ای حکیم بر دنیا
دل مبند ای حکیم بر دنیا ابوالحسن فراهانی : رباعیات
شماره ۴۶ - در عالم تنگ عرصه سفله نهاد
در عالم تنگ عرصه سفله نهاد
غزل ۴۷۶۵ - چشم حیران را حجابش دام می داند هنوز
چشم حیران را حجابش دام می داند هنوز مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۵۰ - امشب که مه عشق تمامست تمام
امشب که مه عشق تمامست تمام صفایی جندقی : غزلیات
شماره ۱۸۳ - چون بگسلم نه زلف توکز هر شکنج و بند
چون بگسلم نه زلف توکز هر شکنج و بند حزین لاهیجی : غزلیات ناتمام
شماره ۱۰ - چنان افشاند چشمم، بی تو، اشک بی محابا را
چنان افشاند چشمم، بی تو، اشک بی محابا را رشیدالدین میبدی : ۸- سورة الانفال- مدنیة
۲ - النوبة الاولى
قوله تعالى: إِذْ تَسْتَغِیثُونَ رَبَّکُمْ آن هنگام که فریاد میخواستید بخداوند خویش، فَاسْتَجابَ لَکُمْ پاسخ نیکو کرد شما را، أَنِّی مُمِدُّکُمْ شما را مدد مىپیوندم، بِأَلْفٍ مِنَ الْمَلائِکَةِ بهزار تن از فریشتگان، مُرْدِفِینَ ۹ پس خود فراکردگان. باباافضل کاشانی : رباعیات
رباعی ۱۷۲ - گیرم که سلیمان نبی را پسری
گیرم که سلیمان نبی را پسری امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۶۸۹ - باز باد صبح بوی آشنایی می دهد
باز باد صبح بوی آشنایی می دهد شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۵۵۶ - ای عشق بیا که خوش بلائی
ای عشق بیا که خوش بلائی مولوی : غزلیات
غزل ۲۷۵۵ - چون عشق کند شکرفشانی
چون عشق کند شکرفشانی مولوی : رباعیات
رباعی ۳۴۵ - سرسبز بود خاک که آتش یار است
سرسبز بود خاک که آتش یار است حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۱۰۲ - مبصّری که تواند خس از گهر بشناخت
مبصّری که تواند خس از گهر بشناخت اهلی شیرازی : قطعات
شماره ۳۲ - ذات محمد و علی آیینه حق اند
ذات محمد و علی آیینه حق اند شیخ بهایی : نان و حلوا
بخش ۷ - «فی ذم العلماء المشبهین بالامراء المترفعین عن سیرة الفقرا»
علم یابد زیب از فقر، ای پسر امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۸۶ - من و پیچاک زلف آن بت و بیداری شبها
من و پیچاک زلف آن بت و بیداری شبها امیر معزی : قصاید
شماره ۱۷۶ - ای ز روی تو جهان را همه فیروزی و فر
ای ز روی تو جهان را همه فیروزی و فر فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۹۴۴ - ز تو کی توان جدائی چو تو هست و بود مائی
ز تو کی توان جدائی چو تو هست و بود مائی مولوی : رباعیات
رباعی ۱۷۸۷ - جانم ز طرب چون شکر انباشتهای
جانم ز طرب چون شکر انباشتهای صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۸۶۱ - نشان یوسف گم گشته پیدا از تو می گردد
نشان یوسف گم گشته پیدا از تو می گردد سعدی : قطعات
شماره ۱۵۰ - دل مبند ای حکیم بر دنیا
دل مبند ای حکیم بر دنیا ابوالحسن فراهانی : رباعیات
شماره ۴۶ - در عالم تنگ عرصه سفله نهاد
در عالم تنگ عرصه سفله نهاد
