شماره ۱۱۶ - چون غبارم جلوه بیباکی از جا برده است
شماره ۳۳۹ - دادم به تو دل من ز سر نادانی
شماره ۱۳۷ - از برت کی من به این الفت جدا خواهم شدن
شماره ۴۸ - دهر ار چه غم نامتناهی دارد
شماره ۱۴۰ - با عشق کهن تازه بدن خوی من است
شماره ۳۶۱ - بر تو به جوانی دلم من مفتون شد
شماره ۱۲۰ - به مشغولی روزگار اندرون
شماره ۱۲ - فصلی که چمن شور در احباب انداخت
شماره ۳۳ - گر چه محرومم زدرگاه تو مهجور از حضور
شمارهٔ ۸۸ - به دوستی نگاشته
شمارهٔ ۹۹ - به دوستی نگاشته
شماره ۳۹ - اگر مستفسر احوالم باشی روزم از تراکم ظلمت مهجوری نمونه شب است، و جانم دور از جان
شماره ۲۲ - درهم کشم چوچین قباروی از ملال
شمارهٔ ۱۶ - مهتران
شماره ۲۱۵ - تا گریبان من اینک گرد دامانم گرفت
شماره ۳۸۲ - شد بهار و هر کسی جایی وطن خوش میکند
شمارهٔ ۳۰۴ - کاتب
شماره ۹ - رفت سوی خانه چون بنمود روی خویش را
شماره ۲۵ - وه که در کوی تو از بیاعتباریهای خویش
شماره ۳۲ - دلخوشی نمی داند، راه خانه ما را