اخلاق

سعدی باب دهم در مناجات و ختم کتاب حکایت - سیه چرده‌ای را کسی زشت خواند سعدی باب دهم در مناجات و ختم کتاب حکایت بت پرست نیازمند سعدی غزلیات غزل ۲ - ما قلم در سر کشیدیم اختیار خویش را سعدی غزلیات غزل ۴ - غافلند از زندگی مستان خواب سعدی غزلیات غزل ۸ - درد عشق از تندرستی خوشترست سعدی غزلیات غزل ۱۱ - آن را که جای نیست همه شهر جای اوست سعدی غزلیات غزل ۱۴ - از جان برون نیامده جانانت آرزوست سعدی غزلیات غزل ۱۵ - هر که هر بامداد پیش کسیست سعدی غزلیات غزل ۱۷ - چون عیش گدایان به جهان سلطنتی نیست سعدی غزلیات غزل ۱۸ - تن آدمی شریف است به جان آدمیت سعدی غزلیات غزل ۲۰ - دنیی آن قدر ندارد که برو رشک برند سعدی غزلیات غزل ۲۱ - نادر از عالم توحید کسی برخیزد سعدی غزلیات غزل ۲۲ - ذوق شراب انست، وقتی اگر بباشد سعدی غزلیات غزل ۲۳ - نه هر چه جانورند آدمیتی دارند سعدی غزلیات غزل ۲۴ - بیفکن خیمه تا محمل برانند سعدی غزلیات غزل ۲۶ - شرف نفس به جودست و کرامت به سجود سعدی غزلیات غزل ۲۷ - بسیار سالها به سر خاک ما رود سعدی غزلیات غزل ۲۹ - روی در مسجد و دل ساکن خمار چه سود؟ سعدی غزلیات غزل ۳۰ - هر کسی در حرم عشق تو محرم نشود سعدی غزلیات غزل ۳۱ - از صومعه رختم به خرابات برآرید