اخلاق

سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۹۶ - سبزه خط آب از رخسار جانان می خورد سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۹۷ - دماغ آشفتنی از بزم اهل جود می آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۰۰ - دوستان چون شمع امشب جای در مجلس کنید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۰۵ - ز دنیا هر که شد لبریز عمرش بی بقا گردد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۵ - درد و داغ غم ز جان عشقبازان برده اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۶ - اگر در خانه آئینه آن روح روان آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۰ - من دیوانه را ارواح مجنون چون به یاد آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۲ - ز جا چون سرو اگر از غیرت شمشاد برخیزد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۲۹ - چشم او خون دل عاشق دمادم می خورد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۲ - به دست سایلان آوازه احسان عصا گردد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۵ - زلف با خال لبش تلقین ایمان میکند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۷ - در محبت طفل اشکم گوهر دل می شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴۱ - دل چو از پای فتد دست دعا می گردد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴۶ - آنها که تکیه بر کرم کبریا کنند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۳ - چند روزی در محبت درد می باید کشید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۶ - خدای ذات تو را از بلا نگه دارد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۶۵ - به استقبال چشمت فتنه از هر سوی صف بندد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۶۷ - ای پسر آنها که پیش از برگ بارت داده اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۱ - چو بیرون از چمن آن سرو یکتا گرد می آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۲ - گل به گلشن دعویی صاحب کمالی می کند