اخلاق

سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۳ - مرا از طوف کویت شکوه ی در دل نمی باشد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۷ - رفیق از کف مده دشمن اگر خواهی زبون گردد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۲ - نام و نشان به دهر ز اهل کرم نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۳ - در عهد ما رواج به اهل هنر نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۴ - با یار و دوست شیوه عهد و وفا نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۱۰ - مرا نگاه تو عالی جناب خواهد کرد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۱۵ - نفس سرکش را مسخر عقل پرتدبیر کرد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۱ - مرا بر سر کلاه از سایه بال هما بهتر سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۳۰ - مباش ای مه من پیرو دل همه کس سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۳۱ - سربلندان جهان را نام احسان است و بس سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۴۴ - ای دل مطیع آن بت مژگان فرنگ باش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۴۵ - اگر بردارد از رخ پرده خورشید جهانتابش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۴۶ - با اهل جاه ناخن زاغ و پلنگ باش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۵۶ - در صدف چون قطره افتد گردد او را دل ز سنگ سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۶۲ - شب چو یاد عارض آن شعله قامت می کنم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۴۵ - دلم افسرده شد از گردش ارض و سما بیرون سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۵۰ - بپوش از هستی خود چشم و عیش جاودانی کن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۵۱ - ای شکر لب وقف ارباب هوس خواهی شدن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶۴ - نمی گردد صدای جود از اهل کرم بیرون سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶۷ - اگر یک دم شود خالی ز موج می سبوی من