اخلاق

سیدای نسفی غزلیات شماره ۵۰ - خال لبت نشانده در آتش خلیل را سیدای نسفی غزلیات شماره ۵۳ - به حرف غیر می خواهی تو آزار دل ما را سیدای نسفی غزلیات شماره ۵۴ - ز خونم بعد کشتن شورش محشر شود پیدا سیدای نسفی غزلیات شماره ۶۱ - تا به آن گلگون قبا چون سایه همدوشیم ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۶۹ - در آغوشم چو می‌آیی میان بهر خدا بگشا سیدای نسفی غزلیات شماره ۸۷ - سبزه خطش کشیده در کنار آئینه را سیدای نسفی غزلیات شماره ۸۸ - در نظر روزی که آرد آن نگار آئینه را سیدای نسفی غزلیات شماره ۹۳ - نرگس و بادام بی او چشم بد باشد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۹۴ - خانه بر دوشم کلید رزق ها باشد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۰۴ - مکن از بهر روزی پیشه خود بینوایی را سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۱۹ - دلم به پرده دریهای اشک خورسند است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۲۵ - در باغ نخل خشک ز بادام مانده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۴۰ - تا در آغوش گلستان من آن سرو قد است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۵۸ - بهر خصم از خسروان امداد می باید گرفت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۶۰ - از رفیق رهنما طبع گدا آسوده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۶۶ - روزگاری شد که پشتم از غم دوران دوتاست سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۶۷ - چشم تو را طبیب کجا می کند علاج سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۱ - از غمت در سینه دل صدنامه انشا می کند سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۸۹ - شمع با آتش مدارا تا قیامت می کند سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۹۲ - دیده چرخ به ظالم نگران خواهد بود