شمارهٔ ۱۳۷ - و من بدایع افکاره
شماره ۱۵ - گر چه سلطانست در جمع رخوت
شماره ۲۰ - زنا که وصله کرباس زردک
شماره ۲ - در البسه رانده ام سخن را
شماره ۲ - بر حلقه آن انگله چون کو پیوست
شماره ۱۸ - گت گفت چنین خیمه که آراست که من
شماره ۲۲ - چون کفل پوش که برپشت خران اندازند
شماره ۲۷ - بهار از پوستین رو را جدا کن
شماره ۴۰ - بزوده گفت ندانی که پر مرو باریک
شماره ۶۰ - چو گیوه سرمکش کز پادرآئی
شماره ۱ - پوستک تا ندرندت مک بر میخ لبیس
بخش ۵ - مکتوبی که صوف با صفوت باطلس بانصرت بخط ابیاری قلمی فرموده در لباس صاحب البسه
بخش ۲۴ - رزم کمخا بصوف
شماره ۷۲ - کار ما باز مشکل افتاده است
شماره ۱۱۴ - دم زد لبی از شکوه، نیش نام نهادند
شماره ۳۴۶ - ای تیره تن ما که بجان دشمن مائی
بخش ۱۹ - شرح حال گفتن بلبل به تاک
شمارهٔ ۱۴ - قطعه
شمارهٔ ۳۱ - قطعه
شماره ۸ - این دختر رز، که مادرش انگور است