انتقادی

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۲۸ - از بهر دو نان، منت دونان چه ضرور است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۳۶ - برد ز مجلس ما فیض آنکه خاموش است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۴۳ - فکر زلفش، در ره دیوانگی شبگیر ماست واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۷۴ - مایه جمعیت خاطر، نه سامان بوده است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۷۹ - دو رنگی، شیوه اهل زمانه است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۸۱ - چو خیزی از سر شهرت سریر سلطانی است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۹۰ - درد رنجوران تو، درمان چه میداند که چیست؟ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۰۷ - خامه از برگشته بختی تا به آن دلبر نوشت واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۱۱ - در چشم شناسای ره و رسم امانت واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۱۶ - عقل اگر داری مکن هرگز تمنا تخت و تاج واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۷۸ - به جبهه چین ز غم روزیت خطا باشد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۰۶ - با همه زشتی، بدام عشق خویشی پای بند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۱۱ - این حریفان که گهی زاهد و گه اوباشند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۱۲ - فرداست اینکه زمره شاهنشهان کشند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۱۳ - یاران ز خودستایی، پیوسته در خروشند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۱۸ - تند خویی مرد را بیقدر در عالم کند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۲۶ - امروز کس کجا ز سخن یاد میکند؟ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۳۰ - در زبان خبطی سخن را از بها می افگند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۹۶ - غنچه سان این همه بر خویش مبال از زر و زور واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۲۷ - پادشاه ملک فقرم، بهر حفظ شان خویش