شماره ۶۶۰ - صبر مرا حواله به سیماب می کنی
شماره ۶۷ - عدالت عمر جاویدان دهد فرمانروایان را
شماره ۹۶ - زخم زبان به جوش نیارد فسرده را
شماره ۱۵۴ - به زور خرده جان را نگاه نتوان داشت
شماره ۲۷۳ - به روی نرم، کار از اهل دنیا برنمی آید
شماره ۴۹۱ - هر چه بخشد عالم ناساز می گیرد ز تو
شماره ۴۹۵ - زینهار از درد و داغ عشق روگردان مشو
شماره ۲ - صد هزاران آفرین جان آفرین پاک را
شماره ۵ - زمانه شکل دگر گشت و رفت آن مهربانیها
شماره ۱۲۸ - افسوس ازین عمر که بر باد هوا رفت
شماره ۱۵۰ - مرا وقتی دلی آزاد بوده ست
شماره ۳۱۵ - از عشق اگر دلت چو کبابی به تابه ایست
شماره ۳۴۶ - هنوز آن که نشینیم با تو در سینه ست
شماره ۴۱۵ - زمستان می رود، ایام گلها پیش می آید
شماره ۶۳۲ - ای خوش آن وقتی که آن بدعهد با ما یار بود
شماره ۷۰۵ - مست من باز جدایی ز سر آغاز نهاد
شماره ۷۵۰ - تو مپندار که دوران همه یکسان گذرد
شماره ۸۳۲ - عهدی که بود با منت، آن گوییا نبود
شماره ۸۴۲ - لعل شکروشت که به جلاب شسته اند
شماره ۸۵۷ - افسوس ازین حیات که بر باد می رود