حکمت

صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۶۳۹ - منم آن سیل که دریا نکند خاموشم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۶۴۴ - چشم بیمار بلایی است که من می دانم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۶۷۲ - خط به اوراق جهان، دیده و نادیده زدیم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۷۰۸ - ز ناروایی خود این چنین که خوار شدم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۷۵۹ - به هر که باده دهد یار، من خراب شوم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۷۷۴ - ز بحر کسب هوا چند چون حباب کنیم؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۷۹۳ - از دست رفت دامن یاری که داشتم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۸۳۲ - دست طمع ز مایده چرخ شسته ایم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۸۶۱ - ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۸۷۳ - هموار از درشتی چرخ دغا شدیم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۸۷۴ - نقش مراد اگر چه نشد دستگیر ما صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۹۲۸ - چندان که چو خورشید به آفاق دویدیم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۹۶۰ - ما خراباتی و نظر بازیم صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۹۸۷ - شد ز پیری ها مرا گوش گران مهر دهن صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۹۸۸ - عاشق صادق نیندیشد ز آتش تاختن صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۹۹۰ - در کهنسالی نفس را راست نتوان ساختن صائب تبریزی غزلیات غزل ۶۰۰۵ - نیست معشوقی همین زلف چلیپا داشتن صائب تبریزی غزلیات غزل ۶۰۲۴ - دل مدام از خط و زلف یار می گوید سخن صائب تبریزی غزلیات غزل ۶۰۳۷ - بخیه تا کی بر لباس تن ز آب و نان زدن؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۶۰۴۸ - چون توان قانع به پیغام از لب دلبر شدن؟