غزل ۴۵۴ - کسی که دامنش آلودهٔ شرابستی
غزل ۴۶۳ - رفتی بر غیر و ترک ما کردی
غزل ۴۷۷ - دیدم جمال قاتل در وقت جان سپاری
غزل ۳۹ - دوش اشگم سر به جیحون میکشید
غزل ۵۳ - ز سوز عشق من جانت بسوزد
غزل ۷۰ - با ما نکرد آن بت سرکش وفا هنوز
بخش ۷ - واقف شدن معشوق از حال عاشق
بخش ۱۲ - غزل
شمارهٔ ۸۳ - صفت شب سیاه هجران، که خضرخان را در کوشک جهان نمای جهان غم نمود، و دولرانی در قصر لعل غرق خوناب بود، و افروخته شدن شمع مراد آن دو محترق هم از آتش دل ایشان، و روشنائی در کار ایشان پدید گشتن
بخش ۱۷ - شنیدن لیلی، آوازهای دف تزویج مجنون، و ازان حرارت سوخته شدن
بخش ۲۰ - عزیمت دوستان جانی سوی مجنون، و او را از دیو لاخ کوه، به افسون، در حلقهٔ مردمان در آوردن، و سایه گرفتن آواز درختان سایهدار، و چون باد سوی باغ دویدن، و آهنگ مرغان باغ کردن، و با بلبل گلبانگ زدن
شماره ۴۲ - مرا تو راحت جانی، معاینه، نه خبر
غزل ۱۵ - شفاعت آمدم ای دوست دیدهٔ خود را
غزل ۱۷ - من به هوس همی خورم ناوک سینه دوز را
غزل ۸۲ - شربت و صلت نجویم کار من خون خوردنست
غزل ۱۷۰ - ساقی بیار می که چنان سوخت دل ز عشق
غزل ۱۸۵ - تغافل کردنت بیفتنهای نیست
غزل ۱۸۸ - گفتم چگونه می کشی و زنده میکنی
غزل ۲۱۰ - خالیست به کنج لب خون خوار رهٔ او وای
غزل ۲۱۱ - مرا چون می کشی جانا شفاعت میکند جانم