قصیدهٔ شمارهٔ ۷۶ - وله ایضا من بدیع افکاره
غزل ۷ - دگر از درد تنهایی، به جانم یار میباید
رباعی ۳۶ - دل درد و بلای عشقش افزون خواهد
غزل ۳۹ - آه درد مرا دوا که کند؟
غزل ۳ - به جان تا شوق جانان است ما را
غزل ۷۵ - مرگ بر بالین وجانان غافل است
غزل ۱۲۱ - من کیم، پروانهٔ شمعی که در کاشانه نیست
غزل ۱۵۸ - ای کاش پی قتل من آن سیم تن افتد
غزل ۲۱۶ - تا به دل خوردهام از عشق گلی خاری چند
غزل ۲۲۰ - دادن باده حرام است به نادانی چند
غزل ۲۴۱ - زلف و خط دلکشش دام بنی آدمند
غزل ۲۵۸ - به کویش دوش یا رب یا ربی بود
غزل ۲۶۵ - دل به حسرت ز سر کوی کسی میآید
غزل ۳۱۹ - وقت مردن هم نیامد بر سر بالین طبیبم
غزل ۳۳۳ - مو به مو بستهٔ آن زلف گره گیر شدم
غزل ۳۳۹ - دوش از لب نوشش سختی چند شنیدم
غزل ۳۴۱ - بس که دل سوختگی ز آتش هجران دارم
غزل ۴۱۳ - با رقیب آمدی به محفل من
غزل ۴۱۶ - وقت مرگ آمد ز رحمت بر سر بالین من
غزل ۴۱۹ - ثواب من همه شد عین رو سیاهی من