شماره ۴۷ - به پیری می کشیم آسوده، بار زندگانی را
شماره ۵۳ - نبود آرامشی، شیب و شباب زندگانی را
شماره ۷۰ - غم عشقت خلاص ازرنج دنیا می کند ما را
شماره ۷۹ - به بازاری که دلق میگساران می شود پیدا
شماره ۸۱ - گذرد گرم ز دل، آه سحرگاهی ما
شماره ۱۴۴ - سخن چون می سرایم، کلک شکربار می سوزد
شماره ۱۹۶ - گر چه در بزم جهان، گردن میناست بلند
شماره ۲۰۶ - درنگ ازکاروان ما سبکباران نمی آید
شماره ۲۱۹ - گهر چون سفته گردد، همچو اشک از دیده ها افتد
شماره ۲۲۱ - عزلت طلب از پایهٔ اقبال نیفتد
شماره ۲۳۰ - تیغ ستمت از می پرزور گران تر
شماره ۲۴۳ - از چرخ تنک حوصله، پروا چه کند کس؟
شماره ۲۷۱ - از دل، به فرات مژه راهی ست چه سازم؟
شماره ۳۲۰ - گذشت آن دور کز ساغر، کند یاری مرا یاری
بخش ۱۳ - حکایت
بخش ۲۰ - اشارت به عدل و انصاف و ترک جور و اعتساف
بخش ۱۳ - شرمندگی از ستایشگران
شماره ۹۱۲ - ای شوق، در شکنجهٔ دل ها چگونه ای؟
شماره ۲۱ - ما را به یک کرشمه ز اهل نیاز کرد
شماره ۵۰ - برآنم که گر جامی آرم به چنگ