بخش ۵۷ - نصیحتی کنمت باده نوش و خوش می باش
بخش ۷۸ - مرا ز آدم خاکی چو ضم بود میراث
بخش ۹۱ - از لطف دوست سکه دولت به نام ماست
بخش ۹۹ - تا مرا واله آن سرو روان ساخته اند
بخش ۱۰۱ - ای سرشته غم و درد تو به آب و گل من
بخش ۱۰۹ - باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبرست
بخش ۱۲۶ - آن کس که به دست جام دارد
بخش ۱۳۵ - جوش بوره شبی به بغرا گفت
بخش ۱۴۹ - یک کله صباح اگر کنی نوش
شمارهٔ ۱۱ - بادهٔ ناب
شمارهٔ ۳۶ - غم بیهوده
شمارهٔ ۴۰ - بخل و حسد
شمارهٔ ۴۱ - دل تنگ
شمارهٔ ۴۲ - حال خویش
شمارهٔ ۴۶ - نرم خویی
شمارهٔ ۶۰ - حادثات زمان
شمارهٔ ۶۸ - راست گویم
شمارهٔ ۸۵ - عز و شرف
شماره ۲۹ - ز چشم ساقی و تاب شراب و بانگ رباب
شماره ۵۹ - هر که آمد گل ز باغ زندگانی چید و رفت