غزل ۳۴۲ - حجاب چهره ی جان میشود غبار تنم
غزل ۳۴۳ - چل سال بیش رفت که من لاف میزنم
غزل ۳۴۴ - عمریست تا من در طلب هر روز گامی میزنم
غزل ۳۴۸ - دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم
غزل ۳۵۱ - حاشا که من به موسم گل ترک می کنم
غزل ۳۵۲ - روزگاری شد که در میخانه خدمت میکنم
غزل ۳۵۴ - به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم
غزل ۳۵۵ - حالیا مصلحت وقت در آن میبینم
غزل ۳۵۶ - گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم
غزل ۳۵۷ - در خرابات مغان نور خدا میبینم
غزل ۳۵۹ - خرم آن روز کز این منزل ویران بروم
غزل ۳۶۰ - گر از این منزل ویران به سوی خانه روم
غزل ۳۶۱ - آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم
غزل ۳۶۳ - دردم از یار است و درمان نیز هم
غزل ۳۶۵ - عمریست تا به راه غمت رو نهادهایم
غزل ۳۶۶ - ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمدهایم
غزل ۳۶۷ - فتوی پیر مغان دارم و قولیست قدیم
غزل ۳۶۸ - خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم
غزل ۳۷۱ - ما درس سحر در ره میخانه نهادیم
غزل ۳۷۳ - خیز تا خرقه ی صوفی به خرابات بریم