عرفان

خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۷۰ - بوقت صبح می روشن آفتاب منست خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۷۱ - سحاب سیل فشان چشم رودبار منست خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۷۵ - آن حور ماه چهره که رضوان غلام اوست خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۷۶ - گر سردر آورد سرم آنجا که پای اوست خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۷۷ - من بقول دشمنان هرگز نگیرم ترک دوست خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۸۰ - ایکه از دفتر حسنت مه تابان بابیست خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۸۳ - ز زلفش نافهٔ تاتار تاریست خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۸۴ - برسر کوی عشق بازاریست خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۸۷ - نفسی همدم ما باش که عالم نفسیست خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۸۸ - غرهٔ ما جز آن عارض شهرآرا نیست خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۸۹ - نشان بی نشانان بی نشانیست خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۹۰ - بتی که طره او مجمع پریشانیست خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۹۱ - زلف هندوی تو در تابست و ما را تاب نیست خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۹۲ - بدایت غم عشاق را نهایت نیست خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۹۳ - هیچ روئی نیست کز چرخ سیه رو زرد نیست خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۹۵ - هیچکس نیست که منظور مرا ناظر نیست خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۹۶ - عشق سلطانیست کو را حاجت دستور نیست خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۹۷ - اینجا نماز زنده‌دلان جز نیاز نیست خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۹۸ - مرغ جانرا هر دو عالم آشیانی بیش نیست خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۱۹۹ - روضهٔ خلد برین بستانسرائی بیش نیست