غزل ۱۳۲ - زاهد مغرور اگر در کعبه باشد فاجرست
غزل ۱۳۳ - فروغ عارض او یا سپیده سحرست
غزل ۱۳۴ - این همه مستی ما مستی مستی دگرست
غزل ۱۳۵ - جان هر زنده دلی زنده بجانی دگرست
غزل ۱۳۷ - آن نه رویست مگر فتنهٔ دور قمرست
غزل ۱۳۸ - ز آتشکده و کعبه غرض سوز ونیازست
غزل ۱۴۱ - باغ و صحرا با سهی سروان نسرین برخوشست
غزل ۱۴۶ - بیش ازین بی همدمی در خانه نتوانم نشست
غزل ۱۴۹ - ای بر عذار مهوشت آن زلف پرشکست
غزل ۱۵۰ - ترا با ما اگر صلحست جنگست
غزل ۱۵۲ - رخت خورشید را یات جمالست
غزل ۱۵۴ - خطت که کتابهٔ جمالست
غزل ۱۵۵ - هرکه مجنون نیست از احوال لیلی غافلست
غزل ۱۵۶ - این چنین صورت گر از آب و گلست
غزل ۱۵۹ - دوش پیری ز خرابات برون آمد مست
غزل ۱۶۲ - اگر چه بلبل طبعم هزار دستانست
غزل ۱۶۳ - نظری کن اگرت خاطر درویشانست
غزل ۱۶۴ - آن جوهر جانست که در گوهر کانست
غزل ۱۶۷ - یاقوت روان بخش تو تا قوت روانست
غزل ۱۶۹ - روز رخسار تو ماهی روشنست