شماره ۵۸ - گر بسوزیم بآتش همه گویند سزاست
شماره ۶۱ - مثال این تن خاکی و خاک، آب و حباب است
شماره ۷۰ - نوبت خرمی بستان است
شماره ۷۱ - عالمی در شادی و ما را غم است
شماره ۸۴ - مثال هستی با نیستی روان و تن است
شماره ۹۱ - هم سبزه سر زد از چمن و هم سمن ز شاخ
شماره ۹۸ - دل عاشق اگر غمگین پسندند
شماره ۱۰۶ - تن بجان زنده و جان زنده بجانان باشد
شماره ۱۰۸ - تا به کی این صبح و این شام مکرر بگذرد
شماره ۱۰۹ - عشق از اول رخنه در تن میکند
شماره ۱۱۲ - گذری باد بر آن زلف معنبر دارد
شماره ۱۱۳ - بدین درگه یکی را سر شکستند
شماره ۱۱۴ - عمر بگذشت و نماندست جز ایامی چند
شماره ۱۱۵ - دل از پی خطا شد و گامی خطا نکرد
شماره ۱۲۴ - باز صحن باغ را مرآت محفل کرده اند
شماره ۱۲۵ - بهار و موکب منصور شه ردیف هم آمد
شماره ۱۲۸ - آنکه کین ورزد بمن آگه زمهر من نشد
شماره ۱۳۲ - عشق است کاگهان را غافل همی پسندد
شماره ۱۴۴ - ابر بر طرف گلستان گوهر افشان است باز
شماره ۱۴۵ - چون بعکس آری نظر خورشید تابان است و بس