فلسفه

میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۲۸ - دمبدم عمر میرود بر باد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۳۱ - هر کسی در جهان غمی دارد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۳۲ - ابر اندک ترشحی دارد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۳۴ - تا چند از این خاک بمیرید و بزائید میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۴۲ - شیخ و زاهد گر مرا مردود و کافر گفته اند میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۴۴ - نیست جز عشق را رکوع و سجود میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۴۷ - این پایه که عقل و هنرش نام نهادند میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۵۰ - خوشا کاین خانه را ویرانه سازند میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۵۹ - حلقه بر هر در زدم دیدم در میخانه بود میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۶۰ - شاهدی مستانه آمد زاهدی مستور شد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۶۷ - هر که امروز فکر فردا کرد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۷۳ - آمد مه خورداد که در غم نتوان بود میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۸۰ - نگینی گر بدست جم نباشد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۹۱ - بر خیز که خاست باد شبگیر میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۹۴ - بر وی درازتر شود این آرزو و آز میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۲۰۹ - نزند دم فلک بجز دم عشق میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۲۱۱ - نیمه از خاک و نیمه از افلاک میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۲۱۷ - این خواجه گر رهد ز غم و حسرت اجل میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۲۲۵ - ما بپای خم می سر بشکنیم میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۲۲۸ - نیمه هشیاریم و یک نیم دگر مستانه ایم