شماره ۳۲ - ز آن پیش که نور بر ثریا بستند
شماره ۳۵ - مردان رهش زنده به جانی دگرند
شماره ۳۷ - درد دل خسته دردمندان دانند
شماره ۴۴ - سیر آمده ای ز خویشتن می باید
شماره ۵۲ - گه هشیارم ز باده گاهی مستم
شماره ۶۳ - شاها بر تو به تحفه صد جان بردن
شماره ۶۸ - دل مغز حقیقت است تن پوست ببین
شماره ۶۹ - آن دم که نبود بود من بودم و تو
شماره ۷۷ - در دام میا که مرغ این دانه نه ای
شماره ۸۰ - با عشق جمال ما اگر همنفسی
شماره ۱۳ - مرغان او هر آنچه از آن آشیان پرند
شماره ۷ - مرغی است سخن که آشیان ساخت ز جان
شماره ۶ - گداخت سیم وش آن شوخ سیمبر ما را
شماره ۱۹ - دست گیرید ساغر غم را
شماره ۲۳ - زمین شوره، ای جان، کی شناسد قدر باران را؟
شماره ۳۲ - راه رفتن کس نفرماید ز پا افتاده را
شماره ۴۵ - برد آرزو خرمن ما خوشه چین ما
شماره ۴۸ - شور عشق است و جنون حاصل و سرمایهٔ ما
شماره ۵۳ - سرگشتهٔ تو خم نکند سر به هیچ باب
شماره ۵۴ - با تهی دستی علو همت است این از حباب