مردان خدا زنده جاوید بمانند زان روح الهی که در ایشان بدمیدند
نمایش گوهر
شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زد تر نشد هر که دلیرانه بر این دریا زد
نمایش گوهر
هر تن که شود با خبر از فیض شهادت خواهد که سرش بر سر میدان تو افتد
نمایش گوهر
گاه به گاه پرسشی کن که زکات زندگی پرسش حال دوستان گاه به گاه کردنست
نمایش گوهر
صید که درمانده ز هر سو شده است غفلت او دام ره او شده است
نمایش گوهر
چو گل گلاب شود ایمن از خزان گردد به آه گرم دل خویش آب باید کرد
نمایش گوهر
انده نان و جان مخور بنشین کین بیاید به وقت و آن برود
نمایش گوهر
هر چند که حرف راه منزل گویی زان راه به منزل نرسی بی‌رفتن
نمایش گوهر
پا بسته جهانی، دلخوش که سالکم من پایت چو سرو در گل، خرم که من روانم!
نمایش گوهر