ای یار عزیز، انده دوری تو چه دانی؟ من دانم و یعقوب، فراق رخ فرزند
نمایش گوهر
بازآی تا به پای تو ریزم نثار خویش من آن نیم که بهر تو بر جان خورم دریغ
نمایش گوهر
از دوست به یادگار دردی دارم کان درد به صد هزار درمان ندهم
نمایش گوهر
ظاهر نکنم پیش رقیبان الم دل با مردم بی‌غم نتوان گفت غم دل
نمایش گوهر
همه خوبان عالم جمع گردند کسی که یادت از یادم برد نی
نمایش گوهر
از برای طعمه چون قلاب گردن کج مکن تا به آب خشک بتوان همچو ماهی ساختن
نمایش گوهر
حُسنِ غریبِ تو مرا، کرد غریبِ دو جهان فردیِ تو چون نکُند، از هَمِگانْ فَرد مرا؟
نمایش گوهر
محتاج قصه نیست گرت قصد خون ماست چون رخت از آن توست به یغما چه حاجت است
نمایش گوهر
نشاطی هست در قربانگه عشق که مقتولی ملول از قاتلی نیست
نمایش گوهر