گرفت هر که کم خود، رسد به اوج کمال تمام گشتن ماه از هلال معلوم است
نمایش گوهر
به کنه نامه توان راه بردن از عنوان که حال سال ز تحویل سال معلوم است
نمایش گوهر
لذت عشق ندانند اسیران مراد که مگس قند بجوید، به نمکدان نشود
نمایش گوهر
دلبر که یار شد مزه از عشق می‌رود معشوق پُرستیزه و ناآشنا خوش است
نمایش گوهر
گویند کسان جمله چه هشیار و چه مست پیوستن شیشه نیست ممکن چو شکست
نمایش گوهر
دم شمشیر رگ خواب فراغت شودش هر که در دامن تسلیم گذارد سر خویش
نمایش گوهر
آه مظلومان چو آتش در میان پنبه است چون فتد اینجا به آنجا هم سرایت می کند
نمایش گوهر
ز بس خاک خورده است خون عزیزان به هرجاکه ناخن زنی خون برآید
نمایش گوهر
همان به بد و نیک مردم نگویی که بد را بدی بس، نکو را نکویی
نمایش گوهر