شماره ۱ - سلطان خودم خدمت سلطان نکنم شماره ۲ - گر عاقلی آن بکن که یزدان فرمود شماره ۳ - در خدمت مخلوق امانی نبود شماره ۴ - چون نیستم از امیر جز دردسری شماره ۵ - بگسل دل خود را تو زپیوند امیر شماره ۶ - تا بتوانی ضد خداوندی گیر شماره ۷ - در دست مگیر سخت مال دگران شماره ۸ - تا در پی این فزون و آن کم باشی شماره ۹ - چندانک تو را به خود بود دسترسی شماره ۱۰ - بر نفس خودت نئی به کلّی ظالم شماره ۱۱ - در راه کرم کوه به کاهی بخشند شماره ۱۲ - در راه توَم گر زیم و گر میرم شماره ۱۳ - از بخت بدت اگر شکایت باشد شماره ۱۴ - چشم ار ز ادب به توتیایی نرسد شماره ۱۵ - با قوّت پیل مور می باید بود شماره ۱۶ - هر چند کسی نیست که هست الّا او شماره ۱۷ - چون می ناید زما دمی درخور او شماره ۱۸ - غوّاصان را اگرچه بیمی نبود شماره ۱۹ - این راز درونی مشمر کاری خرد شماره ۲۰ - گفتی به شب آیمت [که] بیگاه شود شماره ۲۱ - هر کاو به وفا گرفته مسکن دارد شماره ۲۲ - آنجا که عنایت خدایی باشد شماره ۲۳ - او را خواهی، بگیر یک دم کم خود شماره ۲۴ - شش پنج کسی زند که بازی داند شماره ۲۵ - گفتم اثری از غم تو می باید شماره ۲۶ - اشکم ز دو دیده تا به دریا برسد شماره ۲۷ - می آید و بی دل دو هزار از چپ و راست شماره ۲۸ - تا آتش رخسار تو را دود نبود شماره ۲۹ - آن خط که از آن ماه دل افروز دمد شماره ۳۰ - آن قوم که راه بین فتادند و شدند شماره ۳۱ - گر دل زتو بگسلد فراموشش باد شماره ۳۲ - نفس سره ام همّت گردون نکشد شماره ۳۳ - در کوزه نشست گل چو رخسارش دید شماره ۳۴ - گفتم که شبی با تو توانم دم زد؟ شماره ۳۵ - بلبل همه شب به درد دل می نالید شماره ۳۶ - گر هیچ سوی زلف تو راهی باشد شماره ۳۷ - قصّاب چو گوشت از سر دست بداد شماره ۳۸ - هر کارد که از کشتهٔ خود برگیرد شماره ۳۹ - چشم سیهت که ناف آهو دارد شماره ۴۰ - فریاد که آن سرو چمن می جنبد شماره ۴۱ - بر حرف دم از دل چو نقط می افتد شماره ۴۲ - جان را دگر اقبال ز در باز آمد شماره ۴۳ - روز رخ تو کسوت شب می دارد شماره ۴۴ - آن یافت که بودم به ملولی گم شد شماره ۴۵ - گر دل زتو وصل دید اگر هجران دید شماره ۴۶ - دانی که چرا سیاه گشت آن رخسار شماره ۴۷ - گر دست به جانان برسیدی آخر شماره ۴۸ - بخشش نکند به جز که مولای دگر شماره ۴۹ - گر دیدهٔ تو بتافت کامل مردی شماره ۵۰ - بر دل که مقام تست گر نیش زنی شماره ۵۱ - گر حکم جهان زیر نگین داشتمی شماره ۵۲ - چون دید دلم که شکل موزون داری شماره ۵۳ - ای باد اگر گذر کنی بر صرصر شماره ۵۴ - گفتم طربی به صد دل و دین بخرم شماره ۵۵ - دل را چو فتاد با غم عشق تو رای شماره ۵۶ - بی وصل توَم مباد هرگز نفسی شماره ۵۷ - من معذورم اگر شوم هرزه درای شماره ۵۸ - پرسید زدل دیده که گر ناشادی شماره ۵۹ - هر روز دلم در طلب دلداری شماره ۶۰ - چشمت که زناز می کند رعنایی شماره ۶۱ - چون است به درد دیگران درمانی شماره ۶۲ - ای شب مدد جان و جوانیم تویی شماره ۶۳ - با ما خبری نداری ای بینایی شماره ۶۴ - ای سوخته و ساخته در کار تو من شماره ۶۵ - سهل است مرا یاد تو افزون کردن شماره ۶۶ - هرگز نرود مهر تو پاک از دل من شماره ۶۷ - امروز چنان گفت نگارم با من شماره ۶۸ - بنگر تو بدان ماه فروز دل من شماره ۶۹ - ای عادت تو وعدهٔ باطل دادن شماره ۷۰ - دل را چه محل کاو بپذیرد غم او شماره ۷۱ - بی روی تو دل گفت چه کار آید ازو شماره ۷۲ - شاد است همه عمر نکوخواه از تو شماره ۷۳ - جزعت به کرشمه چون کند عهدی نو شماره ۷۴ - ای شب تو علی رغم بدآموز مرو شماره ۷۵ - ابروت که آسمان بیاراید ازو شماره ۷۶ - گر با همه ای که بی منی بی همه ای شماره ۷۷ - مستم کن و هرچه هست بستان و برو شماره ۷۸ - گفتی که تو دل برغم آن دلبر نه شماره ۷۹ - ای دیدن روی تو دل آرای همه شماره ۸۰ - او را که به رایگان گران خواهد بود شماره ۸۱ - در هر هوسی دل نگران کوشیدن شماره ۸۲ - ترکی مکن ای ترک خطایی با من شماره ۸۳ - ای عقل همیشه از طرب تنها باش شماره ۸۴ - گر با من خسته دل بیفتد رایش شماره ۸۵ - بادا! چو رسی به زلف مشک افشانش شماره ۸۶ - سیمین زنخت که حسن خواند استادش شماره ۸۷ - چون دید دلم عارض شهر آرایش شماره ۸۸ - یا من به چه دل زنم دَرِ سودایش شماره ۸۹ - آنها که فلک وفا نکرد ایشان را شماره ۹۰ - هر محنت و هر بلا که در جان من است شماره ۹۱ - ای گشته لبت آتش جان را تریاک شماره ۹۲ - انصاف زاختلاف ایّام فرق شماره ۹۳ - من سوخته گر در طمع خام افتم شماره ۹۴ - از روی تو من همیشه گلشن بودم شماره ۹۵ - ای مست غمت عاقل و دیوانه به هم شماره ۹۶ - من مهر تو در میان جان بنهادم شماره ۹۷ - در پختن سودای تو چون من خامم شماره ۹۸ - ای غم تو مراد من به جان در مشکن شماره ۹۹ - چون تو به ادب شوی سوی حق نگران شماره ۱۰۰ - از آن لطیف تر بت دلکش بین شماره ۱۰۱ - ای دوست اگر گوهر کان می طلبی شماره ۱۰۲ - از بس که غم دنییِ مردار خوری شماره ۱۰۳ - یک حاجت بی دلی روا می نکنند