کمالالدین اسماعیل : قطعات
شمارهٔ ۶۲ - وله ایضا
نظر می کنم در جهان بخت را قاسم انوار : غزلیات
شماره ۱۸۴ - عاشقان در جمع با یارند و این بس دور نیست
عاشقان در جمع با یارند و این بس دور نیست مجد همگر : رباعیات
شماره ۱۵۷ - ای نفس چو کشت عمر در خوشه نشست
ای نفس چو کشت عمر در خوشه نشست شاه نعمتالله ولی : مثنویات
شماره ۱۰ - صوت نائی بشنو از آواز نی
صوت نائی بشنو از آواز نی رضاقلی خان هدایت : فردوس در شرح احوال متأخرین و معاصرین
بخش ۱۶ - خاکی خراسانی
نام شریف آن جناب مولانا لطفعلی. والدش از اهل بروجرد بود. اما تولد آن حضرت در ارض اقدس روی نمود. از علوم رسمیه و فنون ادبیه بهره ور گردیده و بادهٔ فقر از جام ملامت کشیده. خراسان و پیشاور و کابل را سیاحت کرده و به خدمت جناب مسکین شاه پیشاوری و سید عالم شاه هندی رسیده. از ایشان تربیتها دیده و آن گاه به جانب عراقین و فارس شتافته. سعادت خدمت حضرت سید قطب الدین شیرازی و آقا محمد هاشم دریافته و بنا بر اخلاص به خدمت جناب آقا محمد هاشم نام فرزند سعادتمند خود را محمد هاشم نهاده. غرض، سالهای سال رهسپر وادی ملامت و تارک سبیل مروت و سلامت بود و به انواع ممکنه نفس را مجاهده میفرمود. اغلب اوقات صائم و مشغول به ذکر دایم. جوعش مطلوب و عبادتش محبوب. تا آخر عمر در عبادت و مجاهده ولوع داشت و پیوسته همت بر عزلت میگماشت. بیشتر اوقات به خدمت و صحبت حضرت اوحدالموحدین حاج میرزاابوالقاسم شیرازی روی میآورد و صحبت کثیرالبهجت آن جناب را غنیمت میشمرد. الحق عالمی عابد و فقیری زاهد و سیاحی وارسته و متورعی خجسته بود. فقیر مکرر ادراک خدمت آن جناب را حاصل نمود. بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۲۸۱۸ - حبابت ساغر و با بحر توفان پیش میآیی
حبابت ساغر و با بحر توفان پیش میآیی انوری : مقطعات
شمارهٔ ۲۲۲ - در هجا
ترا هجا نکند انوری معاذالله امیرعلیشیر نوایی : غزلیات
شمارهٔ ۱۹۳ - تتبع خواجه
ساقی ار عکس مه چهره به جام اندازد کمالالدین اسماعیل : ملحقات
شمارهٔ ۱۲ - و قال ایضاً
ای زمین تو آسمان زحل صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۱۱۸ - تطبیق
بد این از عالم اصغر علامت اهلی شیرازی : قصاید
شمارهٔ ۴۵ - در مرثیه نجم السعادت گوید
از جهان رفت آنکه مانندش درین عالم نبود طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۲۰ - طفلم من و چرخم به جفا قوت دهد
طفلم من و چرخم به جفا قوت دهد رفیق اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۵۳ - ز خوناب دل و از دیده خونابه بار من
ز خوناب دل و از دیده خونابه بار من امام خمینی : رباعیات
چراغ
ای عقده گشای دلِ دیوانه من همام تبریزی : غزلیات
شماره ۱۸۷ - شب دوشینه خیالت به عیادت سحری
شب دوشینه خیالت به عیادت سحری سعیدا : غزلیات
شماره ۲۵ - چین فدا باد زلف پرچین را
چین فدا باد زلف پرچین را میرزا حبیب خراسانی : غزلیات
شماره ۲۱۵ - هر چه در قرآن خدا فرموده از خمرو عسل
هر چه در قرآن خدا فرموده از خمرو عسل سیدای نسفی : غزلیات
شماره ۳۶۳ - روی دلی ز مردم عالی نیافتم
روی دلی ز مردم عالی نیافتم رضاقلی خان هدایت : روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
بخش ۱۱۹ - فضل اللّه مشهدی
و هُوَ شیخ عمادالدین فضل اللّه بن علاء الدین علی برزش آبادی الطوسی. از اعاظم مشایخ و علمای راسخ. از عنفوان شباب مقاماتِ سلوک را در خدمت جناب شیخ حاجی محمد خبوشانی اکتساب کرده. سلسلهٔ نسبش به دو واسطه به جناب سید محمد نوربخش میرسد. بدین طریق او مرید حاجی شیخ محمد و او مرید شیخ محمد لاهیجی و او مرید سید است. جناب شیخ را تألیفات شریفه و منظومات لطیفه است و به رسالهٔ لوایح مولانا جامی شرحی نفیسه نوشته. بالاخره سعادت شهادت دریافت. در سنهٔ اربع عشر و تسع مائه در مشهد مقدس رضوی. از اوست: صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۰۹۴ - شده است از شوق تیغ جان ستانش
شده است از شوق تیغ جان ستانش
شمارهٔ ۶۲ - وله ایضا
نظر می کنم در جهان بخت را قاسم انوار : غزلیات
شماره ۱۸۴ - عاشقان در جمع با یارند و این بس دور نیست
عاشقان در جمع با یارند و این بس دور نیست مجد همگر : رباعیات
شماره ۱۵۷ - ای نفس چو کشت عمر در خوشه نشست
ای نفس چو کشت عمر در خوشه نشست شاه نعمتالله ولی : مثنویات
شماره ۱۰ - صوت نائی بشنو از آواز نی
صوت نائی بشنو از آواز نی رضاقلی خان هدایت : فردوس در شرح احوال متأخرین و معاصرین
بخش ۱۶ - خاکی خراسانی
نام شریف آن جناب مولانا لطفعلی. والدش از اهل بروجرد بود. اما تولد آن حضرت در ارض اقدس روی نمود. از علوم رسمیه و فنون ادبیه بهره ور گردیده و بادهٔ فقر از جام ملامت کشیده. خراسان و پیشاور و کابل را سیاحت کرده و به خدمت جناب مسکین شاه پیشاوری و سید عالم شاه هندی رسیده. از ایشان تربیتها دیده و آن گاه به جانب عراقین و فارس شتافته. سعادت خدمت حضرت سید قطب الدین شیرازی و آقا محمد هاشم دریافته و بنا بر اخلاص به خدمت جناب آقا محمد هاشم نام فرزند سعادتمند خود را محمد هاشم نهاده. غرض، سالهای سال رهسپر وادی ملامت و تارک سبیل مروت و سلامت بود و به انواع ممکنه نفس را مجاهده میفرمود. اغلب اوقات صائم و مشغول به ذکر دایم. جوعش مطلوب و عبادتش محبوب. تا آخر عمر در عبادت و مجاهده ولوع داشت و پیوسته همت بر عزلت میگماشت. بیشتر اوقات به خدمت و صحبت حضرت اوحدالموحدین حاج میرزاابوالقاسم شیرازی روی میآورد و صحبت کثیرالبهجت آن جناب را غنیمت میشمرد. الحق عالمی عابد و فقیری زاهد و سیاحی وارسته و متورعی خجسته بود. فقیر مکرر ادراک خدمت آن جناب را حاصل نمود. بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۲۸۱۸ - حبابت ساغر و با بحر توفان پیش میآیی
حبابت ساغر و با بحر توفان پیش میآیی انوری : مقطعات
شمارهٔ ۲۲۲ - در هجا
ترا هجا نکند انوری معاذالله امیرعلیشیر نوایی : غزلیات
شمارهٔ ۱۹۳ - تتبع خواجه
ساقی ار عکس مه چهره به جام اندازد کمالالدین اسماعیل : ملحقات
شمارهٔ ۱۲ - و قال ایضاً
ای زمین تو آسمان زحل صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۱۱۸ - تطبیق
بد این از عالم اصغر علامت اهلی شیرازی : قصاید
شمارهٔ ۴۵ - در مرثیه نجم السعادت گوید
از جهان رفت آنکه مانندش درین عالم نبود طغرای مشهدی : رباعیات
شماره ۲۰ - طفلم من و چرخم به جفا قوت دهد
طفلم من و چرخم به جفا قوت دهد رفیق اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۵۳ - ز خوناب دل و از دیده خونابه بار من
ز خوناب دل و از دیده خونابه بار من امام خمینی : رباعیات
چراغ
ای عقده گشای دلِ دیوانه من همام تبریزی : غزلیات
شماره ۱۸۷ - شب دوشینه خیالت به عیادت سحری
شب دوشینه خیالت به عیادت سحری سعیدا : غزلیات
شماره ۲۵ - چین فدا باد زلف پرچین را
چین فدا باد زلف پرچین را میرزا حبیب خراسانی : غزلیات
شماره ۲۱۵ - هر چه در قرآن خدا فرموده از خمرو عسل
هر چه در قرآن خدا فرموده از خمرو عسل سیدای نسفی : غزلیات
شماره ۳۶۳ - روی دلی ز مردم عالی نیافتم
روی دلی ز مردم عالی نیافتم رضاقلی خان هدایت : روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
بخش ۱۱۹ - فضل اللّه مشهدی
و هُوَ شیخ عمادالدین فضل اللّه بن علاء الدین علی برزش آبادی الطوسی. از اعاظم مشایخ و علمای راسخ. از عنفوان شباب مقاماتِ سلوک را در خدمت جناب شیخ حاجی محمد خبوشانی اکتساب کرده. سلسلهٔ نسبش به دو واسطه به جناب سید محمد نوربخش میرسد. بدین طریق او مرید حاجی شیخ محمد و او مرید شیخ محمد لاهیجی و او مرید سید است. جناب شیخ را تألیفات شریفه و منظومات لطیفه است و به رسالهٔ لوایح مولانا جامی شرحی نفیسه نوشته. بالاخره سعادت شهادت دریافت. در سنهٔ اربع عشر و تسع مائه در مشهد مقدس رضوی. از اوست: صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۰۹۴ - شده است از شوق تیغ جان ستانش
شده است از شوق تیغ جان ستانش
