رشیدالدین میبدی : ۵۱- سورة الذاریات
۱ - النوبة الثانیة
این سوره هزار و دویست و هشتاد و هفت حرف است، سیصد و شصت کلمت و شصت آیت، جمله بمکه فرو آمد باجماع مفسّران و در این سورة دو آیت منسوخ است، یکى: فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَما أَنْتَ بِمَلُومٍ منسوخ است باین آیت که بوى متصل است: وَ ذَکِّرْ فَإِنَّ الذِّکْرى تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِینَ. ابن حسام خوسفی : رباعیات
رباعی ۲۷ - مشک از سر زلف آن صنم می ریزد
مشک از سر زلف آن صنم می ریزد قاآنی شیرازی : غزلیات
غزل ۳۲ - خلق را قصهٔ حسن پری از یاد رود
خلق را قصهٔ حسن پری از یاد رود فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۳۳۰ - چو تو در بر من آئی اثری ز من نماند
چو تو در بر من آئی اثری ز من نماند هجویری : بابٌ فی فرقِ فِرَقهم و مذاهِبهم و آیاتِهم و مقاماتِهم و حکایاتِهم
- بدان قوّاک اللّه که این متداول است میان خلق و کتاب و سنت بدان ناطق است؛ لقوله،تع
بدان قوّاک اللّه که این متداول است میان خلق و کتاب و سنت بدان ناطق است؛ لقوله،تعالی: «ألا إنَّ اَوْلِیاءَ اللّهَ لاخوفٌ عَلَیْهِم وَلاهُمْ یَحْزَنُون (۶۲/یونس)»، و نیز گفت: «نَحْنُ اولیاءُکُم فِی الحیوةِ الدُّنیا (۳۱/فصلت)»، و جای دیگر گفت: «اللّهُ وَلیُّ الّذینَ امَنُوا (۲۵۷/البقره).» رشیدالدین میبدی : ۵۹- سورة الحشر- مدنیة
۲ - النوبة الاولى
لِلْفُقَراءِ الْمُهاجِرِینَ درویشان را که از خان و مان خود هجرت کردند. مولوی : غزلیات
غزل ۲۳۶۱ - ای روز مبارک و خجسته
ای روزِ مُبارک و خُجَسته فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۵۷۰ - هر رنج که میرسد بجانم
هر رنج که میرسد بجانم محتشم کاشانی : قطعات
شماره ۱۹ - زبدة الاخوان فصیح خوش کلام
زبدة الاخوان فصیح خوش کلام سعیدا : غزلیات
شماره ۵۳۸ - مگذر ز راستی و ببین بر کمال من
مگذر ز راستی و ببین بر کمال من خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۸۳۳ - خود پرستی مکن ار زانکه خدا میطلبی
خود پرستی مکن ار زانکه خدا میطلبی صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۸۹۳ - برخیز تا به عالم بی چند و چون رویم
برخیز تا به عالم بی چند و چون رویم سعیدا : غزلیات
شماره ۵۳۶ - ببر طمع ز زمین، خرقه آسمانی کن
ببر طمع ز زمین، خرقه آسمانی کن سنایی غزنوی : الباب السّابع فصل فیالغرور و الغفلة والنسیان و حبّالامانی والتّهور فی امور الدّنیا و نسیانالموت والبعث والنشر
اندر زهد ریایی
زهد ورزی برای مُرداری کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۷۶۷ - گفتا که چو تنها شوی اندر خانه
گفتا که چو تنها شوی اندر خانه اقبال لاهوری : جاویدنامه
محکمات عالم قرآنی - خلافت آدم
در دو عالم هر کجا آثار عشق فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۴۲۳ - شکر افشان دهانش نگرید
شکر افشان دهانش نگرید صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۳۷۶ - زهرخند ای دل که دور گریه مستانه رفت
زهرخند ای دل که دور گریه مستانه رفت اثیر اخسیکتی : قصاید
شمارهٔ ۱۴ - مدح عماد الدین محمد
ای سالکان راه هوای تو در طلب سعیدا : غزلیات
شماره ۵۲۹ - خلقش کند عمارت مهمانسرای حسن
خلقش کند عمارت مهمانسرای حسن
۱ - النوبة الثانیة
این سوره هزار و دویست و هشتاد و هفت حرف است، سیصد و شصت کلمت و شصت آیت، جمله بمکه فرو آمد باجماع مفسّران و در این سورة دو آیت منسوخ است، یکى: فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَما أَنْتَ بِمَلُومٍ منسوخ است باین آیت که بوى متصل است: وَ ذَکِّرْ فَإِنَّ الذِّکْرى تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِینَ. ابن حسام خوسفی : رباعیات
رباعی ۲۷ - مشک از سر زلف آن صنم می ریزد
مشک از سر زلف آن صنم می ریزد قاآنی شیرازی : غزلیات
غزل ۳۲ - خلق را قصهٔ حسن پری از یاد رود
خلق را قصهٔ حسن پری از یاد رود فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۳۳۰ - چو تو در بر من آئی اثری ز من نماند
چو تو در بر من آئی اثری ز من نماند هجویری : بابٌ فی فرقِ فِرَقهم و مذاهِبهم و آیاتِهم و مقاماتِهم و حکایاتِهم
- بدان قوّاک اللّه که این متداول است میان خلق و کتاب و سنت بدان ناطق است؛ لقوله،تع
بدان قوّاک اللّه که این متداول است میان خلق و کتاب و سنت بدان ناطق است؛ لقوله،تعالی: «ألا إنَّ اَوْلِیاءَ اللّهَ لاخوفٌ عَلَیْهِم وَلاهُمْ یَحْزَنُون (۶۲/یونس)»، و نیز گفت: «نَحْنُ اولیاءُکُم فِی الحیوةِ الدُّنیا (۳۱/فصلت)»، و جای دیگر گفت: «اللّهُ وَلیُّ الّذینَ امَنُوا (۲۵۷/البقره).» رشیدالدین میبدی : ۵۹- سورة الحشر- مدنیة
۲ - النوبة الاولى
لِلْفُقَراءِ الْمُهاجِرِینَ درویشان را که از خان و مان خود هجرت کردند. مولوی : غزلیات
غزل ۲۳۶۱ - ای روز مبارک و خجسته
ای روزِ مُبارک و خُجَسته فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۵۷۰ - هر رنج که میرسد بجانم
هر رنج که میرسد بجانم محتشم کاشانی : قطعات
شماره ۱۹ - زبدة الاخوان فصیح خوش کلام
زبدة الاخوان فصیح خوش کلام سعیدا : غزلیات
شماره ۵۳۸ - مگذر ز راستی و ببین بر کمال من
مگذر ز راستی و ببین بر کمال من خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۸۳۳ - خود پرستی مکن ار زانکه خدا میطلبی
خود پرستی مکن ار زانکه خدا میطلبی صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۸۹۳ - برخیز تا به عالم بی چند و چون رویم
برخیز تا به عالم بی چند و چون رویم سعیدا : غزلیات
شماره ۵۳۶ - ببر طمع ز زمین، خرقه آسمانی کن
ببر طمع ز زمین، خرقه آسمانی کن سنایی غزنوی : الباب السّابع فصل فیالغرور و الغفلة والنسیان و حبّالامانی والتّهور فی امور الدّنیا و نسیانالموت والبعث والنشر
اندر زهد ریایی
زهد ورزی برای مُرداری کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۷۶۷ - گفتا که چو تنها شوی اندر خانه
گفتا که چو تنها شوی اندر خانه اقبال لاهوری : جاویدنامه
محکمات عالم قرآنی - خلافت آدم
در دو عالم هر کجا آثار عشق فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۴۲۳ - شکر افشان دهانش نگرید
شکر افشان دهانش نگرید صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۳۷۶ - زهرخند ای دل که دور گریه مستانه رفت
زهرخند ای دل که دور گریه مستانه رفت اثیر اخسیکتی : قصاید
شمارهٔ ۱۴ - مدح عماد الدین محمد
ای سالکان راه هوای تو در طلب سعیدا : غزلیات
شماره ۵۲۹ - خلقش کند عمارت مهمانسرای حسن
خلقش کند عمارت مهمانسرای حسن