فصیحی هروی : رباعیات
شماره ۱۷ - صد شکر که حرف دوست شد بیکم و کاست
صد شکر که حرف دوست شد بیکم و کاست سعدی : غزلیات
غزل ۲۱۳ - دوش بی روی تو آتش به سرم بر میشد
دوش بی روی تو آتش به سرم بر میشد رشیدالدین میبدی : ۳- سورة آل عمران- مدنیة
۲۹ - النوبة الاولى
قوله تعالى: وَ لا تَحْسَبَنَّ و مپندار البته، الَّذِینَ قُتِلُوا ایشان را که بکشتند، فِی سَبِیلِ اللَّهِ (از بهر خدا) در راه خدا، أَمْواتاً که ایشان مردگاناند، بَلْ أَحْیاءٌ نیستند که زندگانند، عِنْدَ رَبِّهِمْ نزدیک خداى خویش، یُرْزَقُونَ (۱۶۹) بر ایشان رزق مىرانند و نزل میرسانند. نهج البلاغه : خطبه ها
نکوهش حکمین و سپاه معاویه
و من كلام له عليهالسلام في شأن الحكمين و ذم أهل الشام جُفَاةٌ طَغَامٌ وَ عَبِيدٌ أَقْزَامٌ جُمِعُوا مِنْ كُلِّ أَوْبٍ وَ تُلُقِّطُوا مِنْ كُلِّ شَوْبٍ مِمَّنْ يَنْبَغِي أَنْ يُفَقَّهَ وَ يُؤَدَّبَ وَ يُعَلَّمَ وَ يُدَرَّبَ وَ يُوَلَّى عَلَيْهِ وَ يُؤْخَذَ عَلَى يَدَيْهِ ملکالشعرای بهار : رباعیات
شماره ۳۳ - گر مانده و ناتوان و گر خسته و زار
گر مانده و ناتوان و گر خسته و زار ملکالشعرای بهار : ارمغان بهار
فقرۀ ۳۲
به نبرد بسیار بیندیش که بار گران با تو نباشد. سعدی : باب هشتم در آداب صحبت
شماره ۱۰۵ - همه کس را دندان به ترشی کند شود مگر قاضیان را که به شیرینی
همه کس را دندان به ترشی کند شود مگر قاضیان را که به شیرینی. فردوسی : پادشاهی اسکندر
بخش ۴۳ - به بابل همان روز شد دردمند
به بابل همان روز شد دردمند فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۹ - کی رفتهای زدل که تمنا کنم تو را
کی رفتهای زدل که تمنا کنم تو را سعدی : رباعیات
رباعی ۵۵ - وقت گل و روز شادمانی آمد
وقت گل و روز شادمانی آمد نورعلیشاه : بخش اول
شماره ۲۲۲ - ذره از مهر تابان دم مزن
ذره از مهر تابان دم مزن مفاتیح الجنان : بعضی از دعاهای مشهور
دعاى سمات
این دعا معروف به دعای شبوّر [دعای عطا و بخشش] است که خواندن آن در ساعت آخر روز جمعه مستحب است و پوشیده نباشد که این دعا از دعاهای مشهور است و بیشتر علمای گذشته بر خواندن این دعا مواظبت داشتند. مولوی : دفتر پنجم
بخش ۱ - سر آغاز
شه حسامالدین که نور انجم است ملکالشعرای بهار : غزلیات
شماره ۸۱ - ز نادرستی اهل زمان شکسته شدیم
ز نادرستی اهل زمان شکسته شدیم ملکالشعرای بهار : ارمغان بهار
فقرۀ ۲
پسر من! کرفکاندیش بوی، نه گناهاندیش، چه مردم تا جاودان زمان زنده نی، چه چیز که آن مینوی (است)، بایستنیتر (پایندهتر) سعدی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۵۶ - در پند و ستایش
بزن که قوت بازوی سلطنت داری جامی : اعتقادنامه
بخش ۴ - اشارة الی صفاته سبحانه
به صفات کمال موصوف است ایرج میرزا : غزل ها
غزل ۹ - یاد کردند مرا باز به گلدانِ دگر
یاد کردند مرا باز به گلدانِ دگر نهج البلاغه : خطبه ها
نکوهش سرپیچی از فرمان رهبری در جریان حکمیت
و من خطبة له عليهالسلام بعد التحكيم و ما بلغه من أمر الحكمين و فيها حمد اللّه على بلائه ثم بيان سبب البلوى ترانه های کودکانه : بخش اول
سوزن و پارچه
قیچی من میتونه
شماره ۱۷ - صد شکر که حرف دوست شد بیکم و کاست
صد شکر که حرف دوست شد بیکم و کاست سعدی : غزلیات
غزل ۲۱۳ - دوش بی روی تو آتش به سرم بر میشد
دوش بی روی تو آتش به سرم بر میشد رشیدالدین میبدی : ۳- سورة آل عمران- مدنیة
۲۹ - النوبة الاولى
قوله تعالى: وَ لا تَحْسَبَنَّ و مپندار البته، الَّذِینَ قُتِلُوا ایشان را که بکشتند، فِی سَبِیلِ اللَّهِ (از بهر خدا) در راه خدا، أَمْواتاً که ایشان مردگاناند، بَلْ أَحْیاءٌ نیستند که زندگانند، عِنْدَ رَبِّهِمْ نزدیک خداى خویش، یُرْزَقُونَ (۱۶۹) بر ایشان رزق مىرانند و نزل میرسانند. نهج البلاغه : خطبه ها
نکوهش حکمین و سپاه معاویه
و من كلام له عليهالسلام في شأن الحكمين و ذم أهل الشام جُفَاةٌ طَغَامٌ وَ عَبِيدٌ أَقْزَامٌ جُمِعُوا مِنْ كُلِّ أَوْبٍ وَ تُلُقِّطُوا مِنْ كُلِّ شَوْبٍ مِمَّنْ يَنْبَغِي أَنْ يُفَقَّهَ وَ يُؤَدَّبَ وَ يُعَلَّمَ وَ يُدَرَّبَ وَ يُوَلَّى عَلَيْهِ وَ يُؤْخَذَ عَلَى يَدَيْهِ ملکالشعرای بهار : رباعیات
شماره ۳۳ - گر مانده و ناتوان و گر خسته و زار
گر مانده و ناتوان و گر خسته و زار ملکالشعرای بهار : ارمغان بهار
فقرۀ ۳۲
به نبرد بسیار بیندیش که بار گران با تو نباشد. سعدی : باب هشتم در آداب صحبت
شماره ۱۰۵ - همه کس را دندان به ترشی کند شود مگر قاضیان را که به شیرینی
همه کس را دندان به ترشی کند شود مگر قاضیان را که به شیرینی. فردوسی : پادشاهی اسکندر
بخش ۴۳ - به بابل همان روز شد دردمند
به بابل همان روز شد دردمند فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۹ - کی رفتهای زدل که تمنا کنم تو را
کی رفتهای زدل که تمنا کنم تو را سعدی : رباعیات
رباعی ۵۵ - وقت گل و روز شادمانی آمد
وقت گل و روز شادمانی آمد نورعلیشاه : بخش اول
شماره ۲۲۲ - ذره از مهر تابان دم مزن
ذره از مهر تابان دم مزن مفاتیح الجنان : بعضی از دعاهای مشهور
دعاى سمات
این دعا معروف به دعای شبوّر [دعای عطا و بخشش] است که خواندن آن در ساعت آخر روز جمعه مستحب است و پوشیده نباشد که این دعا از دعاهای مشهور است و بیشتر علمای گذشته بر خواندن این دعا مواظبت داشتند. مولوی : دفتر پنجم
بخش ۱ - سر آغاز
شه حسامالدین که نور انجم است ملکالشعرای بهار : غزلیات
شماره ۸۱ - ز نادرستی اهل زمان شکسته شدیم
ز نادرستی اهل زمان شکسته شدیم ملکالشعرای بهار : ارمغان بهار
فقرۀ ۲
پسر من! کرفکاندیش بوی، نه گناهاندیش، چه مردم تا جاودان زمان زنده نی، چه چیز که آن مینوی (است)، بایستنیتر (پایندهتر) سعدی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۵۶ - در پند و ستایش
بزن که قوت بازوی سلطنت داری جامی : اعتقادنامه
بخش ۴ - اشارة الی صفاته سبحانه
به صفات کمال موصوف است ایرج میرزا : غزل ها
غزل ۹ - یاد کردند مرا باز به گلدانِ دگر
یاد کردند مرا باز به گلدانِ دگر نهج البلاغه : خطبه ها
نکوهش سرپیچی از فرمان رهبری در جریان حکمیت
و من خطبة له عليهالسلام بعد التحكيم و ما بلغه من أمر الحكمين و فيها حمد اللّه على بلائه ثم بيان سبب البلوى ترانه های کودکانه : بخش اول
سوزن و پارچه
قیچی من میتونه
