وحشی بافقی : مثنویات
از نامهٔ پرسوز و گدازی که شاعر شوریده دل به دلدار سفر کردهٔ خود نگاشته است
منم با خاک ره یکسان غباری نجمالدین رازی : رباعیات
شماره ۸۱ - تا شد دل خسته فتنهٔ روی کسی
تا شد دل خسته فتنهٔ روی کسی فخرالدین اسعد گرگانی : ویس و رامین
نامه نوشتین رامین به ویس و بیزارى نمودن
چو رامین دید کاو را دل بیازرد جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۹۳۷ - زین بیش جور با دل خونین ما مکن
زین بیش جور با دل خونین ما مکن صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۰۹ - خوش میگذرد آنکه مرا روح روانست
خوش میگذرد آنکه مرا روح روانست قدسی مشهدی : رباعیات
شماره ۱۱۸ - از روز ازل غنی غنا خواسته است
از روز ازل غنی غنا خواسته است امیر معزی : رباعیات
شماره ۸۳ - چون باز خیال تو پر و بال زند
چون باز خیال تو پر و بال زند ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۴۴۵ - امروز بگرما به بت مهر گسل
امروز بگرما به بت مهر گسل سعدی : غزلیات
غزل ۴۲ - بر سر آنم که پای صبر در دامن کشم
بر سر آنم که پای صبر در دامن کشم حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۵۹۶ - ز دوستانِ قدیمی نظر دریغ مدار
ز دوستانِ قدیمی نظر دریغ مدار فیاض لاهیجی : رباعیات
شماره ۳۸ - مرگم ز ره هلاک برمیدارد
مرگم ز ره هلاک برمیدارد رشیدالدین میبدی : ۷- سورة الاعراف
۱۴ - النوبة الثالثة
قوله تعالى: وَ کَتَبْنا لَهُ فِی الْأَلْواحِ مِنْ کُلِّ شَیْءٍ مَوْعِظَةً الایة در آثار آوردهاند از آن موعظتها که رب العزّة در الواح نبشت از بهر موسى، و بوى داد، این بود که: یا موسى! اگر خواهى که بدرگاه عزّت ما ترا آبرویى بود، و بقربت و زلفت ما مخصوص باشى، یتیمان را نیکودار، و درویشان را خوار مکن. اى موسى! من یتیمان را نوازندهام و نیک خواه، و بر درویشان مهربان و بخشاینده، بنواز آن کس را که من نوازم. مران آن کس را که من خوانم. صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۵۷۰ - رتبه عشق و هوس پیش بتان هر دو یکی است
رتبه عشق و هوس پیش بتان هر دو یکی است قائم مقام فراهانی : نامههای فارسی
شمارهٔ ۸۲ - به یکی از منسوبان خود به فراهان نوشته
ای فراق تو یار دیرینه: کاغذت رسید. ز خواندنش دل من یافت لذتی که فلک نغوذ بالله اگر فکر انتقام کند. لفظ چلی را دیدم که بتشدید تمام نوشته بودی. بر فوت عهد شباب تأسف خوردم و گفتم: سبحان الله! حاجب شیرازی : غزلیات
شماره ۹۵ - ای آستانت خلد مخلد
ای آستانت خلد مخلد بلند اقبال : غزلیات
شماره ۲۴۹ - غم هجران به جان من زد آتش
غم هجران به جان من زد آتش مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۱۰ - آن باده که بر جسم حرامست حرام
آن باده که بر جسم حرامست حرام نظیری نیشابوری : رباعیات
شماره ۱ - در هجر تو مرگ همنشینم بادا
در هجر تو مرگ همنشینم بادا صامت بروجردی : غزلیات
شماره ۴۶ - دمی که باده عشترت بتان به جام کنند
دمی که باده عشترت بتان به جام کنند سعدی : غزلیات
غزل ۵۳ - دیدار تو حل مشکلات است
دیدار تو حل مشکلات است
از نامهٔ پرسوز و گدازی که شاعر شوریده دل به دلدار سفر کردهٔ خود نگاشته است
منم با خاک ره یکسان غباری نجمالدین رازی : رباعیات
شماره ۸۱ - تا شد دل خسته فتنهٔ روی کسی
تا شد دل خسته فتنهٔ روی کسی فخرالدین اسعد گرگانی : ویس و رامین
نامه نوشتین رامین به ویس و بیزارى نمودن
چو رامین دید کاو را دل بیازرد جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۹۳۷ - زین بیش جور با دل خونین ما مکن
زین بیش جور با دل خونین ما مکن صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۰۹ - خوش میگذرد آنکه مرا روح روانست
خوش میگذرد آنکه مرا روح روانست قدسی مشهدی : رباعیات
شماره ۱۱۸ - از روز ازل غنی غنا خواسته است
از روز ازل غنی غنا خواسته است امیر معزی : رباعیات
شماره ۸۳ - چون باز خیال تو پر و بال زند
چون باز خیال تو پر و بال زند ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۴۴۵ - امروز بگرما به بت مهر گسل
امروز بگرما به بت مهر گسل سعدی : غزلیات
غزل ۴۲ - بر سر آنم که پای صبر در دامن کشم
بر سر آنم که پای صبر در دامن کشم حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۵۹۶ - ز دوستانِ قدیمی نظر دریغ مدار
ز دوستانِ قدیمی نظر دریغ مدار فیاض لاهیجی : رباعیات
شماره ۳۸ - مرگم ز ره هلاک برمیدارد
مرگم ز ره هلاک برمیدارد رشیدالدین میبدی : ۷- سورة الاعراف
۱۴ - النوبة الثالثة
قوله تعالى: وَ کَتَبْنا لَهُ فِی الْأَلْواحِ مِنْ کُلِّ شَیْءٍ مَوْعِظَةً الایة در آثار آوردهاند از آن موعظتها که رب العزّة در الواح نبشت از بهر موسى، و بوى داد، این بود که: یا موسى! اگر خواهى که بدرگاه عزّت ما ترا آبرویى بود، و بقربت و زلفت ما مخصوص باشى، یتیمان را نیکودار، و درویشان را خوار مکن. اى موسى! من یتیمان را نوازندهام و نیک خواه، و بر درویشان مهربان و بخشاینده، بنواز آن کس را که من نوازم. مران آن کس را که من خوانم. صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۵۷۰ - رتبه عشق و هوس پیش بتان هر دو یکی است
رتبه عشق و هوس پیش بتان هر دو یکی است قائم مقام فراهانی : نامههای فارسی
شمارهٔ ۸۲ - به یکی از منسوبان خود به فراهان نوشته
ای فراق تو یار دیرینه: کاغذت رسید. ز خواندنش دل من یافت لذتی که فلک نغوذ بالله اگر فکر انتقام کند. لفظ چلی را دیدم که بتشدید تمام نوشته بودی. بر فوت عهد شباب تأسف خوردم و گفتم: سبحان الله! حاجب شیرازی : غزلیات
شماره ۹۵ - ای آستانت خلد مخلد
ای آستانت خلد مخلد بلند اقبال : غزلیات
شماره ۲۴۹ - غم هجران به جان من زد آتش
غم هجران به جان من زد آتش مولوی : رباعیات
رباعی ۱۱۱۰ - آن باده که بر جسم حرامست حرام
آن باده که بر جسم حرامست حرام نظیری نیشابوری : رباعیات
شماره ۱ - در هجر تو مرگ همنشینم بادا
در هجر تو مرگ همنشینم بادا صامت بروجردی : غزلیات
شماره ۴۶ - دمی که باده عشترت بتان به جام کنند
دمی که باده عشترت بتان به جام کنند سعدی : غزلیات
غزل ۵۳ - دیدار تو حل مشکلات است
دیدار تو حل مشکلات است