نهج البلاغه : نامه ها
نامه به عبد الله بن عباس در شناخت جایگاه غم و شادی
و من كتاب له عليهالسلام إلى عبد الله بن العباس و قد تقدم ذكره بخلاف هذه الرواية سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۴۰۷ - گر من چو تو سنگین دل و ناخوش خومی
گر من چو تو سنگین دل و ناخوش خومی مشتاق اصفهانی : رباعیات
شماره ۱۱۶ - آن در مسجد که جستهام حق ز نماز
آن در مسجد که جستهام حق ز نماز فردوسی : فریدون
بخش ۸ - یکی نامه بنوشت شاه زمین
یکی نامه بنوشت شاه زمین مفاتیح الجنان : دعاهاى ایام هفته
دعای روز دوشنبه
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ، الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِی لَمْ یشْهِدْ أَحَداً حِینَ فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ، وَلَا اتَّخَذَ مُعِیناً حِینَ بَرَأَ النَّسَمَات، لَمْ یشَارَک فِی الْإِلهِیةِ، وَلَمْ یظاهَرْ فِی الْوَحْدَانِیةِ، کلَّتِ الأَلْسُنُ عَنْ غَایةِ صِفَتِهِ، وَالْعُقُولُ عَنْ کنْهِ مَعْرِفَتِهِ، وَتَوَاضَعَتِ الْجَبابِرَةُ لِهَیبَتِهِ، وَعَنَتِ الْوُجُوهُ لِخَشْیتِهِ، وَانْقَادَ کلُّ عَظِیمٍ لِعَظَمَتِهِ، فَلَک الْحَمْدُ مُتَواتِراً مُتَّسِقاً، وَمُتَوالِیاً مُسْتَوْسِقاً وَصَلَوَاتُهُ عَلَی رَسُو لِهِ أَبَداً، وَسَلامُهُ دَائِماً سَرْمَداً، سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۶۸۲ - بهار در قدح گل می غریب مریز
بهار در قدح گل می غریب مریز خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۲۴۰ - تا دلم در خم آن زلف سمنسا افتاد
تا دلم در خم آن زلف سمنسا افتاد حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۲۶ - ای پیک مشتاقان بگو این بی دل مشتاق را
ای پیک مشتاقان بگو این بی دل مشتاق را فردوسی : فریدون
بخش ۷ - فرستادهٔ سلم چون گشت باز
فرستادهٔ سلم چون گشت باز فضولی : غزلیات
شماره ۵۰ - شد بدیدار تو روشن دیده خونبار ما
شد بدیدار تو روشن دیده خونبار ما فردوسی : فریدون
بخش ۳ - فرستادهٔ شاه را پیش خواند
فرستادهٔ شاه را پیش خواند سید حسن غزنوی : رباعیات
شماره ۸۹ - خط تو کشیده زهره را نیل ای یار
خط تو کشیده زهره را نیل ای یار غزالی : رکن دوم - رکن معاملات
بخش ۷۲ - باب اول
بدان که امر معروف و نهی از منکر واجب است و هرکه به وقت بی عذری بماند عاصی است. خدای تعالی می گوید، «و لتکن منکم امه یدعون الی الخیر و یامرون بالمعروف و ینهون عن المنکر» فرمان می دهد و می گوید که باید از شما گروهی باشند که کار ایشان آن بود که خلق را به خیر دعوت کنند و معروف بفرمایند و از منکر باز دارند و این دلیل است که فریضه است، ولیکن فرض کفایت است که چون گروهی بدین قیام کنند کفایت باشد، اما اگر نکند همه خلق بزهکار باشند. فردوسی : ضحاک
بخش ۱۱ - چوکشور ز ضحاک بودی تهی
چوکشور ز ضحاک بودی تهی خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۶۸۰ - ما قدح کشتی و دل را همچو دریا کردهایم
ما قدح کشتی و دل را همچو دریا کردهایم سید حسن غزنوی : رباعیات
شماره ۷۵ - افسوس که بخت دل فروزیت نبود
افسوس که بخت دل فروزیت نبود فردوسی : آغاز کتاب
بخش ۱۲ - ستایش سلطان محمود
جهان آفرین تا جهان آفرید شاه نعمتالله ولی : رباعیات
رباعی ۲۶۱ - مائیم ز خود وجود پرداختگان
مائیم ز خود وجود پرداختگان سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۱۴۱ - شعله ی شوقم و از شرم زبانم لال است
شعله ی شوقم و از شرم زبانم لال است خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۶۸۳ - باز هشیار برون رفته و مست آمدهایم
باز هشیار برون رفته و مست آمدهایم
نامه به عبد الله بن عباس در شناخت جایگاه غم و شادی
و من كتاب له عليهالسلام إلى عبد الله بن العباس و قد تقدم ذكره بخلاف هذه الرواية سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۴۰۷ - گر من چو تو سنگین دل و ناخوش خومی
گر من چو تو سنگین دل و ناخوش خومی مشتاق اصفهانی : رباعیات
شماره ۱۱۶ - آن در مسجد که جستهام حق ز نماز
آن در مسجد که جستهام حق ز نماز فردوسی : فریدون
بخش ۸ - یکی نامه بنوشت شاه زمین
یکی نامه بنوشت شاه زمین مفاتیح الجنان : دعاهاى ایام هفته
دعای روز دوشنبه
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ، الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِی لَمْ یشْهِدْ أَحَداً حِینَ فَطَرَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ، وَلَا اتَّخَذَ مُعِیناً حِینَ بَرَأَ النَّسَمَات، لَمْ یشَارَک فِی الْإِلهِیةِ، وَلَمْ یظاهَرْ فِی الْوَحْدَانِیةِ، کلَّتِ الأَلْسُنُ عَنْ غَایةِ صِفَتِهِ، وَالْعُقُولُ عَنْ کنْهِ مَعْرِفَتِهِ، وَتَوَاضَعَتِ الْجَبابِرَةُ لِهَیبَتِهِ، وَعَنَتِ الْوُجُوهُ لِخَشْیتِهِ، وَانْقَادَ کلُّ عَظِیمٍ لِعَظَمَتِهِ، فَلَک الْحَمْدُ مُتَواتِراً مُتَّسِقاً، وَمُتَوالِیاً مُسْتَوْسِقاً وَصَلَوَاتُهُ عَلَی رَسُو لِهِ أَبَداً، وَسَلامُهُ دَائِماً سَرْمَداً، سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۶۸۲ - بهار در قدح گل می غریب مریز
بهار در قدح گل می غریب مریز خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۲۴۰ - تا دلم در خم آن زلف سمنسا افتاد
تا دلم در خم آن زلف سمنسا افتاد حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۲۶ - ای پیک مشتاقان بگو این بی دل مشتاق را
ای پیک مشتاقان بگو این بی دل مشتاق را فردوسی : فریدون
بخش ۷ - فرستادهٔ سلم چون گشت باز
فرستادهٔ سلم چون گشت باز فضولی : غزلیات
شماره ۵۰ - شد بدیدار تو روشن دیده خونبار ما
شد بدیدار تو روشن دیده خونبار ما فردوسی : فریدون
بخش ۳ - فرستادهٔ شاه را پیش خواند
فرستادهٔ شاه را پیش خواند سید حسن غزنوی : رباعیات
شماره ۸۹ - خط تو کشیده زهره را نیل ای یار
خط تو کشیده زهره را نیل ای یار غزالی : رکن دوم - رکن معاملات
بخش ۷۲ - باب اول
بدان که امر معروف و نهی از منکر واجب است و هرکه به وقت بی عذری بماند عاصی است. خدای تعالی می گوید، «و لتکن منکم امه یدعون الی الخیر و یامرون بالمعروف و ینهون عن المنکر» فرمان می دهد و می گوید که باید از شما گروهی باشند که کار ایشان آن بود که خلق را به خیر دعوت کنند و معروف بفرمایند و از منکر باز دارند و این دلیل است که فریضه است، ولیکن فرض کفایت است که چون گروهی بدین قیام کنند کفایت باشد، اما اگر نکند همه خلق بزهکار باشند. فردوسی : ضحاک
بخش ۱۱ - چوکشور ز ضحاک بودی تهی
چوکشور ز ضحاک بودی تهی خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۶۸۰ - ما قدح کشتی و دل را همچو دریا کردهایم
ما قدح کشتی و دل را همچو دریا کردهایم سید حسن غزنوی : رباعیات
شماره ۷۵ - افسوس که بخت دل فروزیت نبود
افسوس که بخت دل فروزیت نبود فردوسی : آغاز کتاب
بخش ۱۲ - ستایش سلطان محمود
جهان آفرین تا جهان آفرید شاه نعمتالله ولی : رباعیات
رباعی ۲۶۱ - مائیم ز خود وجود پرداختگان
مائیم ز خود وجود پرداختگان سلیم تهرانی : غزلیات
شماره ۱۴۱ - شعله ی شوقم و از شرم زبانم لال است
شعله ی شوقم و از شرم زبانم لال است خواجوی کرمانی : غزلیات
غزل ۶۸۳ - باز هشیار برون رفته و مست آمدهایم
باز هشیار برون رفته و مست آمدهایم