جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۲۸
هر قدر زور آورد عشقت شکیباییم ما حکیم نزاری : غزلیات
شمارهٔ ۲۴۱
عشقِ تو از در درآمد در میانِ جان نشست اسیر شهرستانی : غزلیات
شمارهٔ ۸۲۵
چشم بیگانگی پناه ببین جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۷۶۸
بود لبریز صهبای لطافت ساغر رنگش بیدل دهلوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۶۷۵
نیست ایمن از بلا هر کس به فکر جستجوست آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۶۰۵
تا که در میخانه وحدت علی شد میفروش خسرو گلسرخی : خسرو گلسرخی
سروده های خفته ...
۱ فیاض لاهیجی : رباعیات
شمارهٔ ۱۱۴
گاهی ز نبی گه ز ولی میگویم عطار نیشابوری : اشترنامه
حكایت
بر لب دریا همی شد عارفی فایز دشتی : دوبیتیها
دوبیتی شمارهٔ ۳۴
بیا تا برگ گل نارفته بر باد محتشم کاشانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹۶
مدعی که آتش اعراض فروزندهٔ توست ناصرخسرو : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۴
سلام کن ز من ای باد مر خراسان را رشیدالدین میبدی : ۲۰- سورة طه- مکیّة
۶ - النوبة الثالثة
قوله: «وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِکْرِی فَإِنَّ لَهُ مَعِیشَةً ضَنْکاً» الایة. بابافغانی : غزلیات
شمارهٔ ۵۵۴
سرم ای بخت در جولانگه صید افگنی دادی واعظ قزوینی : غزلیات
شمارهٔ ۲۴۱
میان خلق، با خلق آشنا کامل نمیگردد صفایی جندقی : غزلیات
شمارهٔ ۳۹۶
ز فرق تا قدم از عضو عضو او به ادایی آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۴۰۶
تاکی کمان نماید و پیکان نهان کند فیض کاشانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹۵۱
بیا بیمار خود را ده شفائی ناصرخسرو : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۳
ای طمع کرده ز نادانی به عمر هرگزی رشیدالدین میبدی : ۱۵- سورة الحجر- مکیة
۴ - النوبة الثالثة
قوله تعالى: «وَ لَقَدْ آتَیْناکَ سَبْعاً مِنَ الْمَثانِی» الآیة... اى سبعا من الکرامات التی یثنى بها علیک یا محمّد، اللَّه تعالى منّت نهاد بر مصطفى (ص) بهفت کرامت که با وى کرد، از آن کرامتها که او را بآن بستایند و بر وى ثنا گویند: اول هدایتست و نصرت: «وَ یَهْدِیَکَ صِراطاً مُسْتَقِیماً، وَ یَنْصُرَکَ اللَّهُ نَصْراً عَزِیزاً». دیگر نبوّتست و رسالت: «وَ أَرْسَلْناکَ لِلنَّاسِ رَسُولًا». سوم رأفتست ارحمت: «بِالْمُؤْمِنِینَ رَؤُفٌ رَحِیمٌ». چهارم بصیرت: «عَلى بَصِیرَةٍ أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنِی». پنجم سکینه: «أَنْزَلَ اللَّهُ سَکِینَتَهُ عَلى رَسُولِهِ». ششم محبّت: «ما وَدَّعَکَ رَبُّکَ وَ ما قَلى». هفتم قربت: «ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّى».
شمارهٔ ۲۸
هر قدر زور آورد عشقت شکیباییم ما حکیم نزاری : غزلیات
شمارهٔ ۲۴۱
عشقِ تو از در درآمد در میانِ جان نشست اسیر شهرستانی : غزلیات
شمارهٔ ۸۲۵
چشم بیگانگی پناه ببین جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۷۶۸
بود لبریز صهبای لطافت ساغر رنگش بیدل دهلوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۶۷۵
نیست ایمن از بلا هر کس به فکر جستجوست آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۶۰۵
تا که در میخانه وحدت علی شد میفروش خسرو گلسرخی : خسرو گلسرخی
سروده های خفته ...
۱ فیاض لاهیجی : رباعیات
شمارهٔ ۱۱۴
گاهی ز نبی گه ز ولی میگویم عطار نیشابوری : اشترنامه
حكایت
بر لب دریا همی شد عارفی فایز دشتی : دوبیتیها
دوبیتی شمارهٔ ۳۴
بیا تا برگ گل نارفته بر باد محتشم کاشانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹۶
مدعی که آتش اعراض فروزندهٔ توست ناصرخسرو : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۴
سلام کن ز من ای باد مر خراسان را رشیدالدین میبدی : ۲۰- سورة طه- مکیّة
۶ - النوبة الثالثة
قوله: «وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِکْرِی فَإِنَّ لَهُ مَعِیشَةً ضَنْکاً» الایة. بابافغانی : غزلیات
شمارهٔ ۵۵۴
سرم ای بخت در جولانگه صید افگنی دادی واعظ قزوینی : غزلیات
شمارهٔ ۲۴۱
میان خلق، با خلق آشنا کامل نمیگردد صفایی جندقی : غزلیات
شمارهٔ ۳۹۶
ز فرق تا قدم از عضو عضو او به ادایی آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۴۰۶
تاکی کمان نماید و پیکان نهان کند فیض کاشانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۹۵۱
بیا بیمار خود را ده شفائی ناصرخسرو : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۳
ای طمع کرده ز نادانی به عمر هرگزی رشیدالدین میبدی : ۱۵- سورة الحجر- مکیة
۴ - النوبة الثالثة
قوله تعالى: «وَ لَقَدْ آتَیْناکَ سَبْعاً مِنَ الْمَثانِی» الآیة... اى سبعا من الکرامات التی یثنى بها علیک یا محمّد، اللَّه تعالى منّت نهاد بر مصطفى (ص) بهفت کرامت که با وى کرد، از آن کرامتها که او را بآن بستایند و بر وى ثنا گویند: اول هدایتست و نصرت: «وَ یَهْدِیَکَ صِراطاً مُسْتَقِیماً، وَ یَنْصُرَکَ اللَّهُ نَصْراً عَزِیزاً». دیگر نبوّتست و رسالت: «وَ أَرْسَلْناکَ لِلنَّاسِ رَسُولًا». سوم رأفتست ارحمت: «بِالْمُؤْمِنِینَ رَؤُفٌ رَحِیمٌ». چهارم بصیرت: «عَلى بَصِیرَةٍ أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنِی». پنجم سکینه: «أَنْزَلَ اللَّهُ سَکِینَتَهُ عَلى رَسُولِهِ». ششم محبّت: «ما وَدَّعَکَ رَبُّکَ وَ ما قَلى». هفتم قربت: «ثُمَّ دَنا فَتَدَلَّى».
