ادیب الممالک : غزلیات
شمارهٔ ۷۰ - مرثیه
نوجوان مرا فلک خوندل ریخت در ایاغ میرداماد : رباعیات
شمارهٔ ۲۳۵
تا عشق تو در گشود بر روی دلم فریدون مشیری : آواز آن پرنده غمگین
یک لحظه آرامش ...
بید مجنون، زیر بال خود، پناهم داده بود! فیاض لاهیجی : رباعیات
شمارهٔ ۸۷
دل یافت حیات ابد از خدمت فیض واعظ قزوینی : غزلیات
شمارهٔ ۲۷۳
دشمن چو ریزشی دید، زو شور و شر نخیزد نشاط اصفهانی : قصاید
شمارهٔ ۸
عید است و دارد هر کسی فکر نثار مجلسی ابوعلی عثمانی : باب ۵۳ تا آخر
بخش ۶ - فصل
فصل: اگر گویند روا بود که اندر دنیا، امروز خدایرا ببیند جهت کرامت جواب آنست که گوئی قوی ترین آنست که این روا نبود زیرا که اجماع برین است. نظیری نیشابوری : غزلیات
شمارهٔ ۱۷۵
جهان جوان شد و عقد بهار می بندد وفایی مهابادی : غزلیات
شمارهٔ ۴۶
شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شمارهٔ ١٠١
جمعی که رباعی ز غزل باز ندانند نظام قاری : فردیات
شمارهٔ ۵۵
بگازر از جهت عید داده شد دستار نظام قاری : غزلیات
شمارهٔ ۱۷ - وله فی هذا الوزن قدس الله روحه
خوشتر از حمام و رخت پاک نیست رضاقلی خان هدایت : فردوس در شرح احوال متأخرین و معاصرین
بخش ۲۴ - رضای هراتی
از اهل هرات و ازمریدان جناب سید معصوم دکنی است. گویند چون سید معصوم علی شاه و نورعلی شاه به هرات رسیدند در خاطر نورعلیشاه خطور کرد که مرا استعداد این مقام عالیه بود و به سبب التفات شیخ من بروز نموده به مدلول اِتَّقُوا مِنْفراسَةِ الْمُؤْمِنِ فإنَّهُ یَنْظُرُ بِنُوْرِ اللّهِ جناب سید به فراست و کیاست این معنی را دریافته روزی از خانقاه به درآمده، رضا علی را دید. او را صاحب ادراک یافت به تربیت او متوجه شد. در اندک روزگاری به درجهٔ اعلی و مرتبهٔ قصوی رسید و به رضاعلی شاه ملقب شد. صاحب دیوان است و این دو بیت از اوست: آذر بیگدلی : حکایات
شمارهٔ ۴۷ - حکایت
شنیدم که: آزاده یی پاک زاد فیاض لاهیجی : رباعیات
شمارهٔ ۱۳
در پیش کسی که علم و دانش بابست جهان ملک خاتون : غزلیات
شمارهٔ ۱۲۲۹
نگران خم ابروی توام پیوسته جهان ملک خاتون : غزلیات
شمارهٔ ۴۹۰
یار من با من وفاداری نکرد واعظ قزوینی : غزلیات
شمارهٔ ۲۳۳
ز پرگویی زبان کس را وبال دین و جان گردد احمد شاملو : حدیث بیقراری ماهان
شرقاشرقِ شادیانه...
شرقاشرقِ شادیانه به اوجِ آسمان غالب دهلوی : رباعیات
شمارهٔ ۵۰
امروز که روز عید نوروز بود
شمارهٔ ۷۰ - مرثیه
نوجوان مرا فلک خوندل ریخت در ایاغ میرداماد : رباعیات
شمارهٔ ۲۳۵
تا عشق تو در گشود بر روی دلم فریدون مشیری : آواز آن پرنده غمگین
یک لحظه آرامش ...
بید مجنون، زیر بال خود، پناهم داده بود! فیاض لاهیجی : رباعیات
شمارهٔ ۸۷
دل یافت حیات ابد از خدمت فیض واعظ قزوینی : غزلیات
شمارهٔ ۲۷۳
دشمن چو ریزشی دید، زو شور و شر نخیزد نشاط اصفهانی : قصاید
شمارهٔ ۸
عید است و دارد هر کسی فکر نثار مجلسی ابوعلی عثمانی : باب ۵۳ تا آخر
بخش ۶ - فصل
فصل: اگر گویند روا بود که اندر دنیا، امروز خدایرا ببیند جهت کرامت جواب آنست که گوئی قوی ترین آنست که این روا نبود زیرا که اجماع برین است. نظیری نیشابوری : غزلیات
شمارهٔ ۱۷۵
جهان جوان شد و عقد بهار می بندد وفایی مهابادی : غزلیات
شمارهٔ ۴۶
شادی من نه به خلد و نه به کوثر باشد ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شمارهٔ ١٠١
جمعی که رباعی ز غزل باز ندانند نظام قاری : فردیات
شمارهٔ ۵۵
بگازر از جهت عید داده شد دستار نظام قاری : غزلیات
شمارهٔ ۱۷ - وله فی هذا الوزن قدس الله روحه
خوشتر از حمام و رخت پاک نیست رضاقلی خان هدایت : فردوس در شرح احوال متأخرین و معاصرین
بخش ۲۴ - رضای هراتی
از اهل هرات و ازمریدان جناب سید معصوم دکنی است. گویند چون سید معصوم علی شاه و نورعلی شاه به هرات رسیدند در خاطر نورعلیشاه خطور کرد که مرا استعداد این مقام عالیه بود و به سبب التفات شیخ من بروز نموده به مدلول اِتَّقُوا مِنْفراسَةِ الْمُؤْمِنِ فإنَّهُ یَنْظُرُ بِنُوْرِ اللّهِ جناب سید به فراست و کیاست این معنی را دریافته روزی از خانقاه به درآمده، رضا علی را دید. او را صاحب ادراک یافت به تربیت او متوجه شد. در اندک روزگاری به درجهٔ اعلی و مرتبهٔ قصوی رسید و به رضاعلی شاه ملقب شد. صاحب دیوان است و این دو بیت از اوست: آذر بیگدلی : حکایات
شمارهٔ ۴۷ - حکایت
شنیدم که: آزاده یی پاک زاد فیاض لاهیجی : رباعیات
شمارهٔ ۱۳
در پیش کسی که علم و دانش بابست جهان ملک خاتون : غزلیات
شمارهٔ ۱۲۲۹
نگران خم ابروی توام پیوسته جهان ملک خاتون : غزلیات
شمارهٔ ۴۹۰
یار من با من وفاداری نکرد واعظ قزوینی : غزلیات
شمارهٔ ۲۳۳
ز پرگویی زبان کس را وبال دین و جان گردد احمد شاملو : حدیث بیقراری ماهان
شرقاشرقِ شادیانه...
شرقاشرقِ شادیانه به اوجِ آسمان غالب دهلوی : رباعیات
شمارهٔ ۵۰
امروز که روز عید نوروز بود
