عبارات مورد جستجو در ۲۵۹۸۰ گوهر پیدا شد:
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۶۱ - منم و قامت آن لب بر وای خواجه مؤذن
برو به گوهر
منم و قامت آن لب بر وای خواجه مؤذن
تو درمسجد خود زن والی ربک فارغب
به کرشمه ترا برو مکن از بهر خدا خم
که زمحراب تو برشد به فلک نعرهٔ یارب
اگر این سوخته گوید سخن از بوس و کناری
مکنش عیب که هست این هذیان گفتنش از تب
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۶۲ - مرا ز ابروی تو شبهه می‌رود به نماز
برو به گوهر
مرا ز ابروی تو شبهه می‌رود به نماز
که سجده می‌کنم و صورتست در محراب
مرا که سوخته گشتم ز آفتاب رخت
از آن لب اربتوانی به شربتی دریاب
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۶۶ - بلای مردم اهل نظر بود چشمش
برو به گوهر
بلای مردم اهل نظر بود چشمش
بناز اگر بدر آید ز مکتب آن محبوب
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۶۹ - هست سر بردوش من باری و باری می کشم
برو به گوهر
هست سر بردوش من باری و باری می کشم
تا مگر اندازمش در پای خوبان عاقبت
رای آن دادم که خونم را بریزند اهل حسن
شد موافق رای من با رای خوبان عاقبت
بارها گفتم که ندهم دل به خوبان لیک دل
گشت از جان بنده و مولای خوبان عاقبت
با چنان خونین لبی کاید همی زو بوی شیر
خون من می‌خور حلالست آن چو شیر مادرت
چشم من دور ار بگویم مردم چشم منی
زانکه هرساعت همی بینم برآب دیگرت
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۷۰ - صد دوست بیش کشت منش نیز دوستم
برو به گوهر
صد دوست بیش کشت منش نیز دوستم
آخر چه شد که این کرم از من دریغ داشت
کاغذ مگر نماند که آن ناخدای ترس
از نوک خامه یک رقم از من دریغ داشت
اندیشه نیست گر طلب جان کند زمن
اندیشهٔ من از دل نااستوار اوست
بادا بقای زلف و رخ و قامت و لبش
یک جان من که سوختهٔ هر چهار اوست
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۷۴ - عشق آمد و گرد فتنه بر جایم ریخت
برو به گوهر
عشق آمد و گرد فتنه بر جایم ریخت
عقلم شد و صبر رفت و دانش بگریخت
این واقعه هیچ دوست دستم نگرفت
جز دیده که هر چه داشت در پایم ریخت
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۸۲ - شربت و صلت نجویم کار من خون خوردنست
برو به گوهر
شربت و صلت نجویم کار من خون خوردنست
من خوشم تو مرهم آنجاها رسان که آزردنست
جان من از مایهٔ غمهای تو پرورده شد
خلق غم گویند و نزد بنده جان پروردنست
کشتن من بر رقیب انداز وخود رنجه مشو
زانکه خون چون منی نه لایق آن گردن است
چاک دامن مژدهٔ بد نامیم داد ای سرشک
یاریش کن کو مرا در بند رسوا کردن است
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۸۷ - چه نقش بندی از اندیشه‌ای که بی عشق است
برو به گوهر
چه نقش بندی از اندیشه‌ای که بی عشق است
چه روی بینی از آیینه یی که در زنگ است
هزار پاره کنم جان مگر که در گنجد
که چشم خوبان هم‌چون دهانشان تنگ ست
شگوفه غالیه بو گشت و باغ گل‌رنگ است
هوای بادهٔ صافی و نغمهٔ چنگ است
مکن ز سنگ‌دلی جور بر من مسکین
که آخر این دل مسکین دل است نی سنگ است
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۸۹ - جعد مرغولت که در هربند او صد حلقه است
برو به گوهر
جعد مرغولت که در هربند او صد حلقه است
دام دلهای اسیران گرفتار بلاست
هر که در کوی تو بویی برد از عالم گذشت
هر که از دردت نصیبی یافت فارغ از دواست
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۹۲ - تلخی نشنیدم از لبت هیچ
برو به گوهر
تلخی نشنیدم از لبت هیچ
یا خود می تو هنوز قند است؟
خامان پنهان دهند پندم
با سوخته‌ای چه جای پند است؟
جان در خم زلف تست بنمای
تا بنگرمش که در چه بند است؟
تا خط تو نودمید گل را
بر سبزه هزار ریشخند است؟
خواهم سر سرو را ببرم
گر قد تو یک سری بلند است؟
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۹۴ - سر اندازیم به که رانی ز در
برو به گوهر
سر اندازیم به که رانی ز در
که سر بی در دوست درد سر است
زهی طعن جاوید خورشید را
که گویند معشوق نیلوفر است
مگس قند و پروانه آتش گزید
هوس دیگر و عاشقی دیگر است
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۹۵ - مرا داغ تو بر جان یادگار است
برو به گوهر
مرا داغ تو بر جان یادگار است
فدایش باد جان چون داغ یار است
اگر جان می‌رود گو رو غمی نیست
تو باقی مان که مارا با تو کار است
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۹۹ - به تشنگی بیابان عشق شد معلوم
برو به گوهر
به تشنگی بیابان عشق شد معلوم
که سایه شین سلامت نه مرد این سفر است
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۰۷ - تن پاکت که زیر پیرهن است
برو به گوهر
تن پاکت که زیر پیرهن است
وحده لاشریک له چه تن است
هست پیراهنت چو قطرهٔ آب
که تنگ گشته برگل و سمن است
با خودم کش درون پیراهن
که تو جانی و جان من بدن است
تازیم در غم تو جامه درم
وز پس مرگ نوبت کفن است
دل بسی برده‌ای نکو بشناس
آنکه خسته تر است ازان من است
اندرا و میان جان بنشین
که تو جانی و جان ترا بدن است
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۱۴ - در چمن جان من سرو خرامان یکی است
برو به گوهر
در چمن جان من سرو خرامان یکی است
نرگس رعناش دو غنچهٔ خندان یکی است
گفت به غمزه لبش جان ده و بوسی ستان
کاش دو صد جان بدی وه که مرا جان یکی است
من ز غم گل‌رخی ژاله فشانم چو اشک
ابر درین واقعه با من گریان یکی است
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۱۶ - چشمم ار بی‌تو جهان بیند بگیرش عیب ازانک
برو به گوهر
چشمم ار بی‌تو جهان بیند بگیرش عیب ازانک
خیرهٔ بی‌دیدهٔ آلودهٔ تر دامنی است
ساقیا گر می خورم بی تو نگویی کان می است
مردنم را شربتی و آتشم را روغنی است
اندران مجلس که خود را زنده سوزند اهل عشق
ای بسا مرد خدا کو کمتر از هندو زنی است
عندلیبان را غذای روح باشد بوی گل
مرغ دشت است آنکه عاشق برجو و بر ارزنی است
هر شبی خسرو که گوید سینهٔ در کویت بدرد
زیر دیوار تو سلطان پاسبان چوبک زنی است
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۱۷ - ای دل غمین مباش که جانان رسیدنی است
برو به گوهر
ای دل غمین مباش که جانان رسیدنی است
در کام تشنه چشمهٔ حیوان رسیدنی است
ای دردمند هجر مینداز دل ز درد
کاینک طبیب آمده درمان رسیدنی است
ای گلستان عمر زسربرگ تازه کن
کان مرغ آشیان به گلستان رسیدنی است
پروانه وار پیش روم بهر سوختن
کان شمع دیده در شب هجران رسیدنی است
در ره بساط لعل زخون جگر کشم
کان نازنین چو سرو خرامان رسیدنی است
جانی که از فراق رها کردخانه را
یاد آورید که آرزوی جان رسیدنی است
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۲۰ - هر کس آنجا که می و شاهد و گلشن آنجاست
برو به گوهر
هر کس آنجا که می و شاهد و گلشن آنجاست
من همانجا که دل گمشدهٔ من آنجاست
هر شب ای غم چه رسی در طلب دل اینجا
آخر آن سوختهٔ سوخته خرمن آنجاست
گفتی ای دوست که بگریز و ببر جان زین کوی
چون گریزم که گروگان دل دشمن آنجاست
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۲۱ - صبر و دل و نام و ننگ ما بود
برو به گوهر
صبر و دل و نام و ننگ ما بود
عشق آمد و هر چهار برخاست
امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۲۴ - ما و مجنون در ازل نوشیده‌ایم از یک شراب
برو به گوهر
ما و مجنون در ازل نوشیده‌ایم از یک شراب
در میان ما از آن دو اتحاد مشربست